رافائل ارمنی بود. قدبلند و خوشتیپ. به قول خودش از دروازه دولت تا مجیدیه دخترها قربون صدقه اش می رفتند. 15 سالگی باهاش آشنا شدم. دور میدان نامجو که رافائل بهش می گفت میدون ثریا. آن موقع ها هنوز سینما کوچ سرپا بود. ساندویچی کنار سینما پاتوقش بود. سینما که تعطیل شد رفت. موبایل خرید و دیگر نیازی به پاتوق نبود. مشتریهایش دیگر با موبایل پیدایش میکردند. رفتم داخل ساندویچی و خیلی آرام نشستم روبرویش. قبلا یک بار با پسرعمویم دیده بودمش از پشت شیشه ساندویچی. گفت: