عشقعلی

عشقعلی را که روی دست، خونین و بی هوش برگرداندند کمپ، دلم آشوب شد. بیشترش به خاطر خودم. به خاطر اینکه تنها رفیقِ نداشته ام را در آن برهوت از دست دادم. چرا رفیقِ نداشته؟ چون عشقعلی اصلا رویش نمی شد با مهندس ارشد خط چشم تو چشم شود چه رسد به اینکه شب ها بیاید ور دل من در آن کانکس نمور تا برایش بگویم چقدر دوستش دارم. رفاقتمان دورادور بود یعنی اصلا او نمی دانست رفیق من است. اما من که می دانستم او چه حق رفاقتی بر گردن من دارد.

با اکیپ لر های خوزستان که وارد کمپ کارگری شد حسب اتفاق من در کمپ کارگرها بودم. از مینی بوس که پیاده شد عرب ها که با آن هیکل نخراشیده و چهره فراکنستین وار و خرمن موهای طلایی دیدندش شیشکی کشیدند و به عربی مسخره اش کردند. برگشت به عربی چیزی بهشان گفت که همه ساکت شدند و بهت زده که این عربی از کجا می داند. بعد دستی به پشت موهای طلایی اش انداخت و با چرخشی به لوندی مرلین مونرو لمبرهایش را تکان داد و راه افتاد به طرفشان. تا وقتی رفقای داخل مینی بوس اش نترکیده بودند از خنده، همه مان هاج و واج مانده بودیم که با چه موجودی طرفیم. همانجا عاشقش شدم. انگار این مرد همه چیزش متضاد هم بود. صاف از وسط کتاب کازنتازاکیس افتاده بیرون. زوربایی بود 45 ساله. شب ها صدای موسیقی و رقص از کمپ می آمد دیگر. ظهر عاشورا هم چنان شوری به عربی راه انداخت که رفقای لرش خدا را شکر می کردند که لری نخواند که همه سنگ های آن بیابان خون گریه می کردند. خالقش شاهکار کرده بود که آن خرمن موی طلایی لَخت و بور را روی چهره و هیکلی ترسناکتر از مخلوق دکتر فرنکنستاین گذاشته بود. بقیه اش را اما خودش آفریده بود، خود عشقعلی.

کل آن اکیپ را برای خودم برداشتم. بردمشان در مسیری که بیل مکانیکی نمی توانست برود و حفاری خط لوله دستی بود. فورمن یک کلنگ به عشقعلی می داد و کمی دور دست تر را نشان می داد و می گفت ظهر آنجا باش، عمق، نیم متر. ظهر اما عشقعلی 1 و نیم برابر جلوتر بود و عمق بیشتر. به فورمن می گفت خوبه؟ حالا تایم نهار 1 ساعت بیشتر می خواهم. گفته بودم خواسته هایش را در حد معقول تامین کند و بیشتر را از خودم استعلام کند پشت بی سیم با آن فرکانس مخصوصی که بهش داده بودم. حالا آن یک ساعت را برای چه می خواست؟ می رفت رطیل جمع کند تا شب کنار کمپ معرکه بگیرد. رطیل ها را به جان هم می انداخت و بساط شرط بندی بود. از شیره و تریاک و ناس و عرق تا سکه های خارجی و تمبرهای عربی و مار و هرچیزی که بشود شرط بست. یک شب بی اطلاع وارد کمپ کارگری شدم. نغمه موسیقی تند عربی قطع شد و همه متفرق شدند الا عشقعلی که سرش را انداخته بود پایین و حرف نمیزد. یک ردیف چهارتایی تمبر چاپ کویت دراز کردم طرفش گفتم سر آن رطیلی که هنوز در شیشه مانده. یک دفعه موزیک شروع شد و عشقعلی رقص کنان بقیه را دعوت به شرط بندی کرد. همه کارگرها یک طرف بودند و من طرف دیگر. هیچکس روی آن رطیل شرط نبست. مبارزه درگرفت. عشقعلی مثل یک شومن کارکشته به سه زبان لری و فارسی و عربی تند تند گزارش می کرد که این دو رطیل نر بر سر ماده زیبایی که در جیب اوست تا سرحد مرگ مبارزه خواهند کرد. با اسپری روی رطیل من کمی رنگ پاشید که معلوم شود کی به کی است. نمی دانم همان اسپری گیجش کرد که کشته شد یا عاشق ماده دیگری بود. خلاصه اینکه تمام.

داشتم به رییس حساب پس می دادم که چرا شب رفته ام کمپ کارگری که فورمن خیلی آرام تو بی سیم گفت مهندس بیا اون یکی فرکانس. خودم را نباختم که انگار با من نیست. البته فهمید بدون اینکه کشش دهد گفت مرخصی. سوار تویوتا جنگی داغانم شدم رفتم سر خط. گفت 2 روز مرخصی می خواهد. گفتم اصلا، حالا چرا؟. گفت دیشب بدون اطلاع افسر ایمنی و من آمده سر خط، کار دو روزش را انجام داده و حالا می گوید می خواهد برود. گفتم صدایش کنند. قهرمانم آمد و سرش را انداخت پایین. گفتم ها عشقعلی، یاغی شدی. جواب نداد. گفتم تا نگی کجا می خوای بری نمی ذارم بری. گفت من دروغ نمی گم مهندس. گفتم خب نگو. راهم را کشیدم که بروم که به حرف بیاید. یکهو دوید آمد جلویم ایستاد گفت زن می خواهم. گفتم می گن دو تا داری که با هفت هشت تا بچه. گفت آره ولی امشب زن می خوام. نتوانستم نخندم. گفتم اینجاها رو میشناسی؟ چپ بجنبی سرت رفته. گفت شما نمیشناسی، بوی مرد زن رو می کشه طرف خودش. گفتم برو ولی یک روز. همین الان می ری فردا ظهر سر خطی. دستی به سبیل های زردش کشید و نیشخندی زد و بدون تشکر همانجا پرید پشت تپه ماهورها و لای نیزارها ناپدید شد.

عشقعلی را که روی دست، خونین و بی هوش برگرداندند کمپ، می گفتند دو روز در بیابان رها شده بوده که اتفاقی گشت مرزی ارتش می بیندش. فرستادیمش با آمبولانس ارتش، بیمارستان. فردایش خودم با افسر ایمنی رفتیم عیادتش. گفتند صبح که آمده اند گزارش بگیرند دیده اند نیست. غروب که برگشتم کمپ گفتم آن شیشه رطیل هایش را برایم بیاورند. هنوز هم دارمشان.