
اَمَد دادا لمیده بر مخده چسبیده به دیوار بهار خواب اتاقشان خیره مانده بود به پشت بام حمام انتهای حیاط که کاهوی پر از سکنجبین اش که مثل قاشق در کاسه فرو کرده بود از دستش افتاد. نسیم خنک عصرِ قبل از غروب، لرزی به جان نازک توران پا به ماه انداخت که برگشت و رد نگاه شویش را زد تا رسید به لب سایه عظیم جانوری که تا پاشویه اول حیاط می رسید. چشمش که به پشت بام رسید دیگر سفیدی اش فقط مانده بود مثل کفی که از بین دندان های کلید شده اش می ریخت روی چارقد نازک آبی اش. احمد توران را بین هوا و کاسه سکنجبین گرفت. هوار زد: دایزه مَسی! بیا. دختر دایی مستوره، چادرنماز افتاده روی کمر خمیده اش را انداخت روی طره سفت بافته موهای حنا بسته اش و از پنج دری آن ور عمارت سرک کشید، نگاهش را نور خورشیدِ در حالِ غروبِ پشتِ هیبتِ گربه ای بی مو روی هره بام، خیره کرد. حناییِ زلفش در آن غروب تابستان همرنگ موهای ساری پیشیک بود انگار. مسخ شد. پرت شد به شصت سال پیش. نور غروب را با آینه کوچکش انداخته بود روی کاهگل های دیوار کنار پنج دری و بچه گربه ای زرد را بازی می داد تا بپرد و نور را بگیرد. ساری پیشیک همه زندگی اش بود. جای خواهر و برادر و مادر نداشته اش که مردند در وبای سیل آن سال. بچه های عمه اش دور حوض بزرگ عمارت قیل و قال می کردند که حمید عم اوقلی سنگی انداخت به بچه گربه و خون از سر ساری پیشیک فواره زد. بچه گربه فین کشان خیز برداشت برای پسر عمه که ترسید و از پشت افتاد توی آب و سرش خورد به لب حوض.
دایزه نگاهش را کشاند روی توران. دست برد به آویز و ان یکاد طلای دور گردنش و بسم الله گفت و کندش، جست زد توی حیاط و به ترکی هوار زد: آب بیارین. سر و کله بقیه یکی یکی از اتاق های دور عمارت پیدا شد و به دو رفتند سمت اتاق احمد و توران. دایزه استکان آب را از دست یکیشان قاپید، و ان یکاد طلا را انداخت تویش و سر توران را بلند کرد و خوراندش. دست کرد لای پای توران و چیزی را امتحان کرد. انگار خیالش راحت شد. یک چیزهایی می خواند و دور سر توران فوت می کرد. سفیدی چشم هایش برگشت. افتاد به هق هق. به ترکی اَمَد دادا را نفرین می کرد که چقدر گفتم دست به ساری پیشیک نزن. چه کارش داشتی؟
دایزه و احمد برگشتند بام حمام را نگاه کردند. آفتاب رفته بود و سایه مهیب هم. یکهو انگار هوا سرد شد وسط چله تابستان. احمد گریه کنان درآمد که: بابا یه گربه مگه چند سال زنده اس؟ چنتا جون داره؟ آسایش نذاشته بود برای زن پا به ماه. بچه اش می افتاد راحت می شدین؟ زندگی آقام رو سیاه کرد بس نبود؟ پیرمرد رو ساری پیشیک کشت حالا نوبت منه؟
حمید عم اوقلی را که از آب گرفتند دیگر آن آدم سابق نشد، لکنت گرفت، غشی شد. مستوره پانزده سالش که شد خواستند بدهندش به حمید عم اوقلی که نخواست و تنها ماند. ماند در آن عصر تابستانی که ساری پیشیک می خواست نور روی دیوار را بگیرد.