
نمی دانم چرا اینقدر عاشق دریا هستم. عاشق رفتن به عمقش و شناختنش....
در پادکست ژرفا شنیدم حدود ۹۰ درصد بودجه تحقیقاتی بشر صرف شناخت فضا میشود، گویی انسان میخواهد فقط به پیش برود....
و از اعماق میگریزد.
شاید بی سبب نیست که فروید مغز ناخوآگاهمان را به کوهی در آب که تنها نوک قله اش برای ما آشکار است تشبیه کرده است. شاید این میل بنیادی بشر باشد که از عمق واهمه دارد!
چر ا اینقدر از درون میگریزیم؟
دلفین تنها آبزی است که هم در آب میتواند زندگی کند هم در خشکی، من هم درونم دلفینی دارمکه بسیار دوست دارد به اعماق برود و در درونم سفر کند و با ایده های جدیدی سراغم بیایید.
خیلی سخت شناختمش! در سفری که هنوز هم ادامه دارد....
فکر میکنم هر انسانی درونش یک دلفین دارد که واسطه بین جهانِ بیرونی و درونی اوست.
چیزی شبیه به یک حس شهودی، من دوست دارم این دلفین را بیشتر بشناسم و اینجا درباره اش بنویسم.
بیش از هر کسی در نوشته های یونگ ردپایی دلفین درونم را پیدا کردم. یونگ در رده بندی های شخصیتی به این حس شهودی اعتبار داده و آن را نوعی از شخصیت دانسته. راستی تو چقدر دلفین درونت را میشناسی؟