ویرگول
ورودثبت نام
dokhtare mah
dokhtare mahاهل زمین نبود ولی این بلاگ ماله اونه...
dokhtare mah
dokhtare mah
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

من خسته و سردرگم...

مامان همیشه بابارو دوست داره حتی با بداخلاقی و بی حوصلگیاش با نداری هاش بابا برای مامان همیشه اولویته مامان از پول بابا زیاد خرج نمیکنه و زیاد بهش غر نمیزنه بابا هم در مقابل هرچی داره دودستی میده به مامان. شاید همینا باعث شد که از بچگی فکر کنم اگه منم مردی وارد زندگیم شد مامان باشم. منم مثل مامان صفرتاصد باشم و نذارم مرد زندگیم حس کنه ناکافیه.

بزرگتر که شدم یه مرد سرراهم قرار گرفت اولش شوخی بود بعدش اون بازی رو جدی کرد با همه خوبی و بدی باهم ساختیم و کم کم دیدم رسیدیم جایی که من بیشتر میجنگم. من بیشتر کوتاه میام. من بیشتر سعی می کنم حالشو خوب کنم، این من لعنتی بعد چند سال شده بود بازیچه مردی که قرار بود مثل بابا باشه، یهو دیدم همش دارم گول می خورم. همیشه بچه دیده می شم. همیشه ناکافی ام و باید تللاش کنم. وقتی اون مقصره من تا اسمون برم و ماهو بیارم.

تا این که بعد چندتا جنگ که من رفتم دنبالش و برای ابر و بارون شدم، توی اخرین قهرمون اون اتیش شد! همه چیو سوزوند، راهی که من صدبار رفتم رو جلو نیومد! عقب وایساد و فاز طلبکاری گرفت و گفت خودت کجا بودی؟ این چند روز کجا بودی؟ من اما دهنم بسته شد که بهش بگم تو بودی باعث این جنگی که منو وادار کرد یه گوشه وایسم ببینم اصلا اهمیتی دارم؟ ببینم این همه طوافت کردم یه قدم میای سراغ من؟ دیدم نه، مایماه رو تا وقتی دوسش داشتی که بهش احساس کافی بودن رو بده ف کاری کنه حس کنی مردی و قدرتمندی حس کنی یکی هست تا اخر دنیا چشماشو ببنده بدون کوله پشتی باهات بیاد.

حالا مایماه سنگ خورده تو سرش و می خواهد از اون همه وابستگی دربیاد، مثل کسی میمونه که پاش سر خورده رفته ته آب، کسی توی آبگیر نیست و داره تلاش می کنه خود خسته و سردرگمشو نجات بده.

مایماه اینجا میخواد بنویسه تا اروم بشه، مایماه میخواد اینجا راجب ارزوهاش ایده هاش صحبت کنه تا دیگه سر دوستاشو درنیاره! شاید ویرگول سنگ صبور من شد و تونست کمکم کنه با نوشته هام ذهنمو طبقه بندی کنم، اخه من ذهن قصه پردازی دارم، من رویا پرداز خوبی هستم و دوست دارم قهرمان همه قصه هایی باشم که توش پر از موفقیته، پر از چیزایی که صادقانه براشون تلاش می کنی تهش میبینی رسیدی به جایگاهی که باید برسی.

مایماه باید قوی باشه و بشه دختری که خوش تصمیم می گیره، خودش انتخاب می کنه، مایماه 23 ساله میتونه برسه به همون نقطه احساسی که حالش خوب باشه، بخنده و در نهایت زندگی کنه، سفر کنه، یاد بگیره و یاد بده!


من عاشق این شعرم:

ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشهٔ بامی که پریدیم ، پریدیم


میدونم صبر و تحمل تهش قشنگه، بارها خوندم که "عاقبت یکسان نماند حال دوران غم مخور" و می دونم که پایان شب سیه سپید است اما کاش این سپیدی زودتر برسه!

۲
۰
dokhtare mah
dokhtare mah
اهل زمین نبود ولی این بلاگ ماله اونه...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید