مشاعره

دل داده ام بر باد / بر هر چه بادا باد

دوش دیدم که می آمد و رخساره بر افروخته بود / تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست / ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

دیدی ای دل که غم عشق دگرباره چه کرد / چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند / گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

دانی از زندگی چه می خواهم / من تو باشم تو پای تا سر تو

واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند / چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس / که چنان زو شده ام بی سر وسامان که مپرس

سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند / همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند

دی گله ای زطره اش کردم و از سرفسوس /گفت که این سیاه کج گوش به من نمی کند

درمن اینسان خود نمایی می کند / ادعای آشنایی می کند

دراین شب سیاهم گم گشته راه مقصود / ازگوشه ای برون آی ای کوکب هدایت

تا تو نگاه میکنی کارمن آه کردن است / ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است

تو کز محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی

یارب این نوگل خندان گه سپردی به منش / می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

شاهد آن نیست که موئی ومیانی دارد /بنده ی طلعت آن باش که آنی دارد

دلنشان شد سخنم تاتو قبولش کردی / آری آری سخن عشق نشانی دارد

دلدار که گفتا به توام دل نگرانست / گو میرسم اینک به سلامت ، نگران باش

شیوه ی حور و پری گرچه لطیفست ولی/ خوبی آنست و لطافت که فلانی دارد

دلا تا کی دراین زندان فریب این وآن بینی / یکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود / دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

دست از طلب ندارم تاکام من برآید / یاتن رسد به جانان یا جان زتن درآید

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست / مست از می و میخواران از نرگس مستش مست

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد /وجود نازکت آزرده ی گزند مباد

دیدار شد میسر و در کنارهم / از بخت شکر دارم واز روزگارهم

ما زیاران چشم یاری داشتیم / خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

مراعهدیست باجانان که تاجان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست / حال هجران تو دانی که چه مشکل حالیست

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود / وین راز سربه مهر به عالم به در شود

دیریست که دلدار کلامی نفرستاد / ننوشت پیامی و سلامی نفرستاد

دی در گذربود وهیچ سوی مانظر نکرد / بیچاره دل که هیچ ندید از گذار عمر

روزها فکرمن اینست وهمه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

مراچشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو/ جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم واز آن ابرو

و ???

(یکی از تفریح های همیشگیم وسط کارها شعرخوندنه )