فکرکنم هفت هشت سالم بود ، نمیدونم برا چه مناسبتی ولی چندتا از خانواده های فامیل خونمون اومده بودن مامانم آش درسته کرده بود . صدام زد و گفت یه قاشق بیار منم جو اینکه بچه حرف گوش کنی هستم گرفته بودم و قاشق رو که از آشپزخونه آوردم خیز برداشتم وچون خونمون بزرگ بود با سرعت زیاد میخواستم برم ولی لحظه های آخر نتونستم از سرعت خود بکاهم و فردموردنظر و بشقابش از آنچه می دیدم به من نزدیک تر بودن خلاصه ترمز بریده بودم و رفتم داخل ظرف آش و بعدهم سرزنش که بچه مگه کوری و... مثل الان نبود بگن فدای سرت وقتی دسته گلی به آب می دادیم تا چندروز پشت بزرگترای دیگه قایم میشدیم .
قیافه مظلومی داشتم و توی ظرف بزرگ آش یکی از مهمونا فرود اومدم تاچندثانیه همونجا موندم تا اینکه اومدن بردنم کنار. این خاطره هنوز برام تازه س و کلی می خندم .
دعای پایانی : خدایا هیچکس چنین ضایع مباد
مخصوصا بچه های خجالتی .
