میخوام بلند بشم، نمیتونم، دستم و میذارم رو دیوار.
میپرسن "خونه کسی کنارت نیست؟"
"خونه قبلی چندتا جوونور باهام زندگی میکردن، ولی اینجا نه، البته یه شاپرک بود که چندروز پیش اونم مُرد، عکسش و دارم، میخوای..."
یکی از بین جمعیت به«تانیا» اشاره میکنه «حواست بهش هست؟»
« آره، من می برمش تا خونه.»
باهم راه میفتیم.
رو میکنم سمتش «گفتم سرم داره گیج میره،
چی گفتین ؟
keep going ».
شروع میکنم به خندیدن.
میخنده.
یهو میپرسه «داری گریه میکنی؟»
اشکام و پاک میکنم.
دوباره میخندم.
"نه، از خنده زیاده."
میخندیم.
قدم به قدم تو خیابون یکی بالا آورده.
ادامه میدم"هرشب یه بساطی هست تو این شهر، یه شب آمبولانس، یه شب صدای موزیک، یه شب داد و بیداد، نگاه".
و به زمین اشاره می کنم.
تانیا وقتی میخنده کنار چشماش کلی خط میفته.
هنوز خطوط کنار چشمش و میبینم.
نزدیک خونه چندنفر کلاه کشیدن سرشون و منتظرن، نمیدونم منتظر ساقی ان یا مشتری.
جلو در وایمیسه تا کلیدم و پیداکنم.
میپرسه "خوبی؟"
" بخوابم خوب میشم".
"نباید الان بخوابی، باید کلی آب بخوری".
دستم و میبرم سمتش.
بغلم میکنه، چندبار دستش و پشت کمرم حرکت میده.
از هم جدا میشیم، نگاهش میکنم.
یاد روزای اولی که دیده بودمش میفتم، هنوزم همونطوری مهربونه.
ازش میپرسم "تو چطوری میخوای برگردی؟"
"نگران من نباش، نزدیکه."
دوباره بغلش میکنم.
"مواظب این آغوش امن باش".
میخنده.
همینطوری که با دستاش ادای آب خوردن و درمیاره "گود نایتی" میگه و دور میشه.
