نشستیم روی صخره ها و به دریا نگاه می کنیم.
چندتا کشتی از دور دیده میشن.
ازش می پرسم:
+چندروز تو دریا بودی؟
_شش هفت روز.
+غذا چی میخوردی؟
_تو اون شرایط معدمون چیزی قبول نمیکرد.
+آب چی؟
_ اواخر، آب هم دیگه کِرم گذاشته بود.
_هنوزم خواب اقیانوس میبینم.

چشماش و میبنده، پلک هاش میلرزه.
دارم نگاهش میکنم.
با چشمای بستش متوجه میشه، چشماش و باز میکنه، نگاهم میکنه.
دوباره چشماش و می بنده و بعد شروع میکنه به حرف زدن:
_"گفته بودم قراره دیپورت بشم؟"
+"آره".
_"اینم گفته بودم فقط در چه صورت میتونم بمونم؟"
+"آره."
_"باید با یه سیتیزن ازدواج کنم."
+"میدونم."
به دریا نگاه میکنم.
زیرلب شعر مولانا رو زمزمه میکنم
"گویند سرانجام ندارید شما"