«مواظب جوونیت باش، زیباییت، سلامتت، به خودت بیشتر برس، بعدا مثل من پیرمیشی افسوس میخوری.»
با خودم فکرمیکنم هرچقدرم که آدما تو دوران جوونی خوش بگذرونن، هرچقدرم حواسشون به ظاهر و سلامتیشون باشه، بازم وقتی یکم سنشون بگذره حسرت میخورن، بازم وقتی چنتا جوون ببینند آه میکشن.
ادامه میده
«منم که خودت میدونی آفتاب لب بومم.»
میگم «ای خدا باز شروع کرد.»
انگار حرفم و نشنیده، ادامه میده
«تو خیلی خوبی، داری حیف میشی..»
همینجور که میخندم، بدون اینکه سرم و بچرخونم سمتش میگم «دیوونه..»
حس میکنم چیزی شنیدم
ساکت میشم، برمیگردم تا ببینمش.
چشماش و بسته ولی لب هاش تکون می خورن
گوشام و تیز میکنم
داره اسمم و با میم مالکیت صدا میزنه، یطور که انگار نمیخواد خودم بشنوم.