دارم خواب میبینم که با یه ضربه از خواب می پرم.
نمیدونم دفعه چندمه که از تخت میفتم.
چندتا فحش میدم و میگردم دنبال ساعت.
گوشی و بلاخره از زیر تخت پیدامیکنم.
معلوم نیست تو خواب چکار میکنم که همه چی نود درجه جابه جا میشه.
بجز چندتا پیام از اینستاگرام، پیام دیگه ای ندارم.
آهنگی که تازه دانلود کردم و پلی میکنم.
دو روزه تو خونم.
از وقتی چشمم و بازمیکنم یه آهنگ تکراری و میذارم، تا وقتی شب چشمم و ببندم آهنگ تو گوشم میخونه.
و من از صبح تا شب حریصانه فقط میخونم و مینویسم؛ جنایت و مکافات، گور به گور، مرشد و مارگاریتا، اخبار ایران و جهان، رمان دوستم، داستان های ویرگول.
کاش یه دستگاهی اختراع می شد نشون میداد در یک شبانه روز چقدر از چشمات، از مغزت کار کشیدی.
دوستم ویس میفرسته، یکی از همون معدود دوستایی که واسم مونده.
از استرس زندگی میگه.
از استرس زندگی میگم.
آخرش اضافه میکنم " گاهی حس میکنم دارم دیوونه میشم".
_ "آخ، منم".
دروغ چرا، خوشحال میشم.
حداقل تو دیوونگی یکی کنارمه.
دلم میخواد از اتفاقایی که تو این یک سال و خورده ای افتاده واسش بگم.
درباره یک سری وقایع تقریبا با هیچ کس حرف نمیزنم، فقط واسه خودم تعریف میکنم.
اتفاقی که خودم رقمش زدم، خودم حی و حاضر اونجا بودم، و واسه خودم دوباره و دوباره تعریف میکنم.
خودم خودم و نصیحت میکنم، خودم خودم و نقد میکنم، خودم با خودم می خندم، خودم به خودم بد و بیراه میگم، خودم به حال خودم زار میزنم.
در من گوینده همان شنونده ست، نویسنده همان خواننده ست.