ویرگول
ورودثبت نام
دختر بابا
دختر بابا...
دختر بابا
دختر بابا
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

مترو انقلاب

"مامانم میگه روزی دوبار فقط آژانس می گیری، مگه از شهرک غرب تا انقلاب چقدر میشه؟ دیگه روزی صدتومن پوله؟".

یه نگاه به فروغ میندازم و می بینم اونم مثل من اعصاب نداره، اونم مثل من دنبال بهونه است که بزنه بیرون، بهش اشاره می کنم. هردو از جمع خداحافظی می کنیم.

حداقل یه رفیق دارم که مثل خودم با دخترها حال نمیکنه، اخلاق دخترونه نداره، حرفاشون و قمپزاشون و کلاس گذاشتنا و نمیتونه درک کنه.

تو راه «شونزده آذر» هیچکدوم حرفی نمیزنیم، حتما داره مثل من مقایسه میکنه، مثل من بهم ریخته، شاید بغض ته گلوش و گرفته.

بارون میزنه و ترجیح می دیم به صدای بارون گوش بدیم.

میرسیم به مترو،

تو راهرو دور و دراز قدم میزنیم.

با خودم فکرمیکنم که چرا الان باید تو همچین وضعیتی باشم، نه کاری نه درآمدی، خیرسرم بچه درسخون بودم.

که فروغ میگه «بااینکه داره بهمون سخت میگذره ولی اگه ما تو این سختیا بزرگ نشده بودیم، اگه مدرسه غیرانتفاعی درس خونده بودیم، اگه سالی چندبار سفرخارجه میرفتیم، اگه با ماشینی که بابامون انداخته بود زیر پامون میرفتیم دانشگاه و تنها دغدغمون جای پارک ماشین بود، اگه به مناسبت ورود به دانشگاه آزاد بومهن، مک بوک و آیفون هدیه می گرفتیم، شاید هیچ درکی از هنر پیدانمیکردیم، شاید نمیتونستیم بنویسیم، نقش بکشیم، رنگ بزنیم...»

شروع میکنم به خندیدن.

خنده تمسخرم و میشناسه، انگار نشنیده، حرفاش و ادامه میده

«امثال من و تو هستن که درد و خوب میشناسن، آدمایی مثل ما میتونند به موضوعات اینقدر عمیق فکرکنند، از دل هراتفاقی داستان بنویسند، یجوری بنویسند که حداقل یک نفر تغییر کنه، داستان زندگی نویسنده های بزرگ و که خوندی، اصلا همین تو، وقتی خبر ناراحت کننده ای میخونی یا میشنوی چقدر بهم میریزی؟ چقدر ازش درد میکشی؟ درصورتیکه بقیه راحت از کنارش میگذرند...»

اجازه نمیدم حرفش و ادامه بده، میپرم وسطش

«من ترجیح می دادم چشمه نوشتنم خشک می شد، حتی یک نفر هم تغییر نمیدادم، استعدادم صفر بود، ولی تو همچون دنیایی زندگی می کردم، الان پول نداریم هنر و ادامه بدم خوبه؟ راضی؟ اصلا گوربابای اینهمه هنر و استعدادی که دارم و هیچی نشدم،»

فکرنمیکرد باهاش مخالفت کنم، فکرنمیکرد اینطوری مخالفت کنم، ناسلامتی ما همیشه مهرتایید حرفای همدیگه بودیم.

دیگه چیزی نمیگه، از گیت رد میشیم، طبق عادت دست میدیم، حتی به چشمای هم نگاه هم نمی اندازیم.

به دیوار ایستگاه تکیه میدم، میگن دختری چندساعت پیش تو خط یک خودش و انداخته جلو قطار.

هندزفری میذارم و به قطره های آبی که از سقف مترو میچکه و میریزه روی ریل زل میزنم، نه آب نیست خونِ، آره قطره های خون ریخته شده همون دختره، هرروز می چکه، هرساعت می چکه، هرازگاهی با آب بارون قاطیش می کنند که خودکشی کمتر تو ذوق متروسوارها بخوره، فقط نمیدونم کی این سقف قرار زیربار اینهمه خون روی سرمون خراب بشه.

فکر دختر مُرده یک لحظه هم آرومم نمیذاره،

چقدر دارم از مرگش درد میکشم..

داستاندلنوشته
۳
۲
دختر بابا
دختر بابا
...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید