دوم فوریه

ساعت که زنگ میخوره، موم و میذارم گوشم و یه رب دیگه میخوابم.

الارم دوم شروع میشه، «چرا زنگ نکره این و عوض نمیکنم؟»

هرچی به دستم میاد و فشارمیدم تا بلکه صداش بیفته.

چشمام باز نمیشه، قطره و پیدامیکنم.

با چشم نیمه باز ویدیو سرسره بازی پاندا روی یخ و برای چندمین بار نگاه میکنم، "کاش می شد با حیوونا دوست شد".

با حسرت بلندمیشم و میرم سمت آشپزخونه.

ظرفا از چندروز پیش تلنبار شده، خودم و کج میکنم تا از آشپزخونه ردبشم، بدون اینکه به تخته، بشقاب ها و دسته قابلمه بخورم.

بوی تن ماهی تو خونه پیچیده، نمیدونم چه مرضی دارم که آشغال و تا جایی که بتونم تو خونه نگه میدارم.

در کابینتارو بازمیکنم، یه بشقاب تمیز برمیدارم، نون گرم میکنم، کره بادوم زمینی و بازمیکنم و می شینم روی تخت.

هواشناسی و چک میکنم و لباس مناسب این هوارو آماده میکنم.

امروزم دیرم میشه، چقدر گفتم دیشب برو حموم، بدوبدو حوله و برمیدارم.

ساعتی که گذاشته بودم تو حموم خوابیده، اینقدر که خوابیدش و دیدم صدای کارکردنش و نشنیدم.

برعکسش میکنم سمت دیوار که دیگه چشمم بهش نخوره، همین امروز میرم یکی میخرم.

کمتر از یک رب میام بیرون، کیفم و عوض میکنم، غذام و میذارم و میرم بیرون.

از دور اتوبوس و میبینم، تا ایستگاه میدوم و خوشبختانه میرسم.

کسی هنور نیومده، فقط در اتاق استاد بازه.

چقدرمیخواستم وقتی میرسه من و ببینه که زودتر از خودش اومدم.

چنددقیقه بعد تانیا میاد، دلم واسش تنگ شده، چهاروز هست ندیدمش، میرم سمتش

Good morning Tanya, how are you?

برمیگرده، جواب سلام و میده و بعدش صدادرمیاره.

این صداش یعنی "اه، دوباره دانشگاه، دوباره کار".

میخندم، میخنده.

طبق عادتش میپرسه

"how are you?"

تانیا تنها کسی که هروقت آدم و میبینه این سوال و خیلی جدی میپرسه.

نشستم پشت کامپیوتر که استاد بزرگ میاد، میپرسه "کافی؟"

دستپاچه دفتر و خودکار و لپتاپ و برمیدارم و دنبالش از پله ها میرم پایین.

موکا کوچیک سفارش میدم. می شینیم پشت میز و همینطور که کافی میخوره سوال می پرسه، هرازگاهی صفحه لپتاپ و با دستش بالا پایین می کنه.

بلاخره میگذره و برمیگردیم.

نشستم پای لپتاپ، صدای خوردن و خندیدن یکی از بچه ها اذیتم میکنه، داره همینطور که انیمیشن تماشا میکنه چیپس و گیلاس میخوره، میخوام بهش بگم «مگه همین الان تو نهار نخوردی؟؟»

"خوش بحالش".

ساعت از پنج گذشته، دلم سالادشیرازی میخواد، برمیگردم خونه.

تو خیابون کنار هرآینه وایمیسم و دنبال عضله پشت پام میگردم.

میرسم خونه، در که باز میشه بوی گند ماهی میخوره به صورتم.

همچنان درمقابل دورانداختن قوطی تن مقاوت میکنم،

دیگه واقعا گشنم شده، سالاد شیرازی درست میکنم و با لوبیا پلو و قسمت اول "سوپرانو" میخورم. دومین باره لوبیاپلو درست میکنم، خوب شده.

دونفر از دوستای قدیمی چندوقته فیلشون یاد هندوستان کرده، باید دیگه جواب فضولیاشون و ندم، باید بلاکشون کنم، باید بگم بعد از اینهمه سال ??seriously

هنوز غذا پایین نرفته که بطری آب پرتقال و میگیرم دستم و شروع میکنم جلو آینه با آهنگ خوندن.

مشغول رقصیدنم که فیس بوک سه بار پیام میخوره

"سلام

ببینمت

؟!"