دلار؟

ویزام رسیده.

استاد ایمیل میزنه.

باید شش ماه پیش میرفتم.

بلیت هارو چک میکنم.

دلار و چک میکنم.

یکم دلار دارم، تمام اون چیزی که باید حداقل یک ماه و باهاش سر کنم.

دلار و میذارم تو کیفم.

کیف و میچسبونم به قلبم، فقط با اینا میتونم برم.

مامان میگه منم باهات میام، خطرداره تنها.

میرسیم فردوسی، با دست آزادم بلیت های لحظه ای و از تو گوشی چک میکنم.

یه پرواز خوب پیداکردم، فقط هشت میلیون.

باید همین و بگیرم.

صفحه رو رفرش میکنم.

تقریبا هردقیقه چندهزارتومن زیاد میشه.

مامان میگه سرت و از تو اون بیار بیرون وقتی داری راه میری.

نمیدونه دنبال چی میگردم تو اون.

یه جوون کوله به دوش میاد سمتم"دلار؟"

جوابش و نمیدم، از صورت پر از استرسم باید بفهمه.

دنبالمون میاد.

سرتاسر خیابون مرد وایساده.

مامان میگه "چندبار اومدی اینجا؟ هیچوقت دیگه تنها نیا، به خودم بگو".

جواب نمیدم.

تو سرم مرور میکنم «فقط با همین پرواز میتونم برم.»

میریم سمت صرافی ملی.

در و بستن ولی چندنفر داخل هستن.

نگهبان میگه وایسا ببینم چی میشه.

به مامان میگم تو اینجا بمون تا من برم اونطرف و بگردم.

جوون دوباره میپرسه "چقدر میخوای؟".

تو مگه نباید الان سرکلاس باشی؟

مامان میگه «هیچی.»، به من اشاره میکنه که محلش نذار.

به مامان میگم یجا بشین، الان میام.

از وسط خیابون میدوم.

چندتا مغازه بسته ان، مگه ساعت چنده؟

بقیه هم خرید و فروش ندارن.

گوشی و رفرش میکنم، صدتومن دیگه به بلیت اضافه شد.

برمیگردم پیش مامان، هنوز داره با عجز به نگهبان نگاه میکنه.

نگهبان میاد سمتم، از پشت میله ها میپرسه "کارت چیه؟".

آخرش میگه اصلا خرید نداریم.

بدون اینکه به صورت مامان نگاه کنم بهش میگم "هرچقدر طلا داری و بفروش، خودم واست میخرم، یه روزی..".

میخواد بگه مگه چقدر...

گوشیم زنگ میخوره.

یکی از دوستامه:

"فروغ، ده تومن واست واریز کردم".

صفحه رو رفرش میکنم، پنجاه تومن دیگه اضافه شده.

کیف دلارها و از گردنم جدامیکنم و میندازم گردن مامان.

میدوم، تا خونه میدوم..