بلاخره یه خونه جدید پیدا کردم و باید اسباب کشی می کردم.
چندتا از دوستام خبر داشتن ولی ترجیح دادن خودم تنهایی اسبابم و بکشم و ببرم به خونه جدید.
دوستای خارجی هم یکبار گفتن که طبق معمول بازم تعارف کردم و دیگه بار دومی در کار نبود. خودم موندم و اثاثیه و گلدونام و دوچرخم.
تو فیس بوک گشتم و یکی و پیدا کردم که ماشین بزرگ داره و میتونه وسایل و جابه جا کنه. بهش پیام زدم. به انگلیسی نوشت «I am driving, can not text, call me»
بهش زنگ زدم شروع کرد انگلیسی حرف زدن، گفتم «سلام». برگشت به زبان مادریش «سلام خوبین».
قرار شد جمعه بعد از برگشتن از سرکار بیاد و وسایل من و ببریم خونه جدید، گفته بودم دانشجوام، وسایل بزرگ ندارم، چمدون و چندتا کیسه لباس، هیتر و گلدونام.
ساعت از 7 بعد از ظهر گذشته بود که اومد. یه پسر امروزی بود.
سعی می کردم وسایل و تا نزدیک ماشین ببرم که نیاد داخل خونه ولی طاقت نیاورد و تا سر برگردوندم دیدم اومده و داره توی حیاط میچرخه. گفت «اینجا چرا اینطوریه؟ مثل خونه هری پاتر می مونه».
خندیدم.
گفتم «شبا نمیدونید چقدر ترسناکه». گفت «معلومه، چه جراتی داری».
بهش نگفتم وقتی بیست و اندی سال تو یه آپارتمان تو مرکز شهر تهران گیر بیفتی و منظره روبروت فقط دیوار و پنجره خونه روبرویی یا دیش ماهواره باشه، همچین خونه ای واست مثل ویلای لواسون می مونه و رو هوا اجارش می کنی.
وسایل و گذاشتیم داخل ون و راه افتادیم.
گفت «از پنج صبح سرکارم، بریم یجا کافی بخورم».
خیلی راحت بود. نمیخواست از «سون الون» کافی بخره و ترجیح میداد از مغازه جدیدی بگیره.
روبروی یه مغازه ترکیه ای ایستاد. گفت «پیاده شو یه بادی به سرت بخوره».
پیاده شدیم و دوتا کافی خرید.
انگلیسیش خیلی خوب بود، معلوم بود چندسالی هست که اینجا زندگی می کنه. بحث اومدن و برگشتن به ایران پیش اومده بود که گفت «دیگه نمیتونم برگردم، پدرم تازگی فوت کرد و نتونستم ببینمش».
وقتی میخواست نقشه گوشی و روشن کنه چشمم خورد به صفحه سیاه سفیدش که عکس پدرش و گذاشته بود. ظاهرش و رفتارش به عزادار ها نمیخورد.
«تو از کجا می دونی؟ خب هرکسی به روش خودش عزاداری می کنه، یه سری هم هیچوقت عزاداری نمی کنند چون هنوز باور نکردند یا نمیخوان که باور کنند».
بلاخره بعد از کلی دور زدن و چرخیدن رسیدیم.
وسایل و باهم تا خونه میاوردیم، هیتر برقی و بلند کرده بود و به نفس نفس افتاده بود. بعد از سه چهار بار بالا و پایین رفتن، وسایل تموم شد.
هنوز به عادت ایرانی تعارف می کرد و پول و قبول نمیکرد، بلاخره قانع شد و شماره کارت بانکیش و برام فرستاد و رفت.
نیم ساعت بعد پیام زد «من هنوز داخل شهرم، بیام بریم بیرون»؟