اینجا تقریبا هر پسری و دیدم وقتی میفهمه ایرانی هستی چشماش برق می زنه. ایرانی ها ترجیح می دن با ایرانی ارتباط عاطفی داشته باشند.
یکی می گفت پسرها سخت تر توانایی تطبیق با فرهنگ و شرایط جدید و دارن.
پیام زد «من هنوز داخل شهرم بیام بریم بیرون؟ »
گفتم «نه من خسته ام».
با خودم می گفتم اینجا هم میخوای امل بازی در بیاری ها. با اینم میخوای مثل «تیم» رفتار کنی؟
تیم یکی از همسایه هام بود. پسری از نیوزلند. یکبار برای شام دعوتم کرد. باهم پاستا درست کردیم و بعدشم یوتیوب گردی. الان میدونم اینکه یکی تورو با تمام مشکلاتی که در زبان داری برای شام دعوت می کنه یعنی واقعا می خواد باهات باشه. البته اینم میدونم که وقتی اینجا کسی برای شام دعوتت می کنه یعنی داره قرار می ذاره (چیزی که خب اونموقع نمی دونستم و وقتی پیشنهاد داد قبول کردم). وقتی فهمیدم هدفش دوستی بوده دیگه دفعات بعدی که گفت «بیا مرغ رست و سبزیجات درست کردم»، «بیا دسر شکلاتی درست کردم»، رد کردم و نرفتم. حتی بعدشم که گفت «بیا شاهد رای من به رئیس جمهور نیوزلند باش»، بازم نرفتم. روزی که داشت برمیگشت به نیوزلند خیلی ناراحت بود، وقتی برای خداحافظی دستم و بردم جلو با طعنه گفت «تو بلاخره بعد از صدسال به من دست دادی».
دلم نمیخواست این داستان تکرار بشه ولی بازم دعوت بیرون رفتن و رد کردم.
تا یکشنبه ظهر.
رفته بودم تا خونه قبلی و تمیز کنم و به صاحبخونه تحویل بدم و بقیه اثاثیه هم خرد خرد بیارم.
صاحبخونه شروع کرد از تمام نقاط خونه ایراد گرفتن.
زانو زده بودم زمین و جاهایی که میگفت کثیف کردی (درحالیکه واقعا تمیز بود) و با دستمال می سابیدم. صندلی می ذاشتم و بالای ایر کاندیشنر و یخچال و کمد و دستمال می کشیدم. بهم مهلت یک ساعته داد تا خونه رو دوباره تمیز کنم.
استرس تمیزی خونه به کنار، یک دفعه یادم افتاد کلید زاپاس خونه رو توی باغچه چال کرده بودم و باید الان تحویل بدم.
بیل و برداشتم و شروع کردم به کندن زمین، هرچی بیشتر می کندم کمتر اثری از کلید پیدا میکردم، خاک سفت و داغ بود. بیل خیلی سخت خاک و می کند.
این بار با دستام شروع کردم خاک و زیر و رو کردن. نمیدونم چقدر طول کشید، به خودم اومدم دیدم دستام پر از خاک و خون شده. به دستام زل زده بودم، بغضم ترکید.