میگم «لباس خریدم.»
ذوق میکنه میپرسه «واسه من؟»
میگم «نه واسه خودم، عروسی دعوتم.»
عکس لباس و بهش نشون میدم، یکم دمق میشه.
رو میکنم سمتش «میخوای داستان عشقی این دونفر و تعریف کنم؟»
منتظر جواب نمی مونم.
شروع می کنم:
این دونفر تقریبا پنج سال پیش باهم تو ایران آشنا میشن، پسر از کشور خارج میشه و دختر هم بلاخره پارسال ویزا میگیره و بهم میرسن.
یکم مکث میکنه و با همون صدای خاص خودش میگه
«منم اومدم که اونم چندسال دیگه بیاد ولی به سال نرسیده با یکی دیگه ازدواج کرد.»
یهو صداش و بلند میکنه و میگه «وقتی دونفر از هم فاصله گرفتن دیگه رابطه ای درکار نیست، فاصله مساوی با تمام شدن همه چی، هیچوقت یکی منتظر اون یکی نمی مونه، توام دیگه این حرفا رو باور نکن.»
دوتا دستاش و از روی فرمون بلند میکنه، صدای بلندش و بلندتر میکنه و همینطوری که دستاش و تو هوا تکون میده میگه «مگه داستانه؟؟»
دیگه حرفی نمی زنه.
دیگه حرفی نمی زنم.
صدای ضبط و بلند میکنه
«امروز عشق اینی ولی یه روز درمیاد اینم بوش»
