دست میکشه به ریشاش و میگه «نگاه، چقدر سفید شدن، دیگه حال و حوصله خیلی چیزا هم ندارم.»
نمیدونم چندمین مرتبه ست که اینو میگه.
سفید شدن ریشاش یکی از بزرگترین ضربه های زندگیش بوده، این و از تکرارهای زیادش فهمیدم.
شروع میکنم شمردن ریش های سفیدش:
یک، ده، بیست، سی، سی و دو ...
مگه چقدر سن داره؟
میگم «جوونی بابا، هنوز چهل سالتم نشده.»
یهو میگه
«اگه باسحر ازدواج کرده بودم الان بچم ده سالش بود.»
میپرسم:
«دلت میخواست الان بچت کنارت بود؟»
چیزی نمیگه فقط لباش و به نشونه نمیدونم تکون میده.
دوتا نی تکیلا و باهم میذاره دهنش تا صدای خرخر ته لیوان درمیاد.
ادامه میده
«ازدواج تو ایران مسابقه ست، هردختری زودتر ازدواج کنه برنده ست، سحرم میخواست برنده باشه.»
ایندفعه یخ های ته لیوان و میذاره دهنش و میگه
«نمیدونم چرا اینقدر داغ شدم.»