نشستم پشت میز دانشگاه و دارم کوییز میزنم.
هندزفری هم تو گوشمه و آهنگ میخونه، اینجوری بهتر تمرکز دارم.
صدای پیامک میاد، اینوقت روز چرا پیام زده؟
فهمیدم هرچی کمتر منتظر اتفاقی باشم اون اتفاق زودتر میفته (البته این برای اتفاق های خوب صدق میکنه.)
میپرسم «مگه سرکار نیستی؟»
«نه خانام.»
قبلا گفته بود «دیگه فارسی نوشتن واسم سخت شده.»
شروع میکنه تند تند پیام زدن و من اصلا متوجه نمیشم.
میگم فارسی تایپ نکن، حداقل فینگلیش بنویس.
بلاخره منظورش و میگیرم.
نمیدونم چرا داره به من این چیزارو میگه،
کوییز و استوپ میکنم.
چیزی بهش نمیگم، دلم نمیخواد نصیحت کنم، نه خودم خوشم میاد، نه اون قراره گوش بده.
هنوز نفهمیدم چطور آدمی، چطوری باید باهاش رفتار کرد.
چرا بعضی آدما اینقدر سختن؟
یاد کامنتش زیر عکس پدرش میفتم«دیدی تو غربت یتیم شدم؟»
با خودم میگم «حق داره، تو غربت یتیم شده.»
« چرا مامان هنوز جواب آزمایشش و واسم نفرستاده؟»
چندتا استیکر میاد و میگه «کیدینگ.»
حتما سکوتم باعث شده بود حرفش و پس بگیره.
میخوام بهش بگم «من که میدونم خیلی جدی گفتی.»
نمیگم.
فقط یه جمله مینویسم
«مواظب خودت باش.»
لایک میفرسته.
ادامه میدم
«هرکاری میکنی.»
پیام و میخونه، واکنشی نشون نمیده، آفلاین میشه.