ازمترو پیاده شدم و درب جنوب غربی و پیچیدم.
قبلا یه مغازه و نشون کرده بودم اینجا.
وارد مغازه شدم.
نمیدونم چرا بین چندتا کنارهم، این و انتخاب کرده بودم.
سلام میکنم.
«سلام گلم.»
چقدر از کلمه گلم بدم میاد، باید حتما به «امین» بگم که هیچوقت اینطوری صدام نزنه.
اولین بارمه تنها وارد اینجور مغازه ها میشم.
موذبم، نمیدونم چی بگم، چطوری بگم.
صدام و میارم پایین و یجور آرومی میگم «ست سفید میخواستم.»
از چهارپایه میره بالا و چندتا ست واسم میاره.
یکی از مدل هارو نشون میدم و میپرسم «ازین سفیدش و ندارین؟»
- «نه. میخوای همین رنگش و بیارم؟»
+ «نه، سفید میخوام.»
- «خب حالا چرا حتما باید سفید باشه؟»
یاد راضیه تو فیلم «بادکنک سفید» میفتم «اونی که مثل عروس میمونه، خوشگله، اونو میخوام.»
زیر لب غرغر میکنه و از نردبون میره بالا و بقیه لباس هایی که آورده بود و میذاره سرجاش.
«سفید قیمت بالاتر دارم، میخوای؟»
«آره، قیمتش مهم نیست.»
با خودم میگم «غلط کردی، بازم میخوای قپی بیای»
چندتا لباس سفید با تقریبا دوبرابر قیمت و میاره.
مشغول باز کردن لباس ها هستم که شروع میکنه به تلفن زدن،
«محسن؟ تو هنوز خونه ای؟ ساعت دوازده ظهره»
مکث
«من چه میدونم، اون وانت و بردار و برو، فقط تورو خدا، بذار دلم خوش باشه، چقدر من بدوم و تو هیچ کاری نکنی، حداقل خونه نباش تا خیال کنم رفتی سرکار، خیال کنم به فکری، به فکر این زندگیِ...»
مکث
قطع میکنه.
«چی شد انتخاب کردی؟ »
دارم حساب میکنم که گوشیم زنگ میخوره.
شماره امین افتاده
دلم هری میریزه، نکنه میخواد قرار شب و کنسل کنه.
جواب میدم، قطع و وصل میشه، صداش و درست نمیشنوم.
میگم دوباره زنگ بزن.
با دست پر از مغازه میام بیرون، چندقدم برمیدارم که دوباره گوشی زنگ میخوره.
این بار دیگه صداش و واضح میشنوم
«الو، مرجان، ما امشب نمیایم، دلیلش و با پیامک بهت میگم.»
دنیا رو سرم خراب میشه.
شروع میکنه پشت سر هم پیامک زدن
«ماشین خلاص رفت و خورد به تیر چراغ، مامانم گفت یعنی مصلحت نیست بریم خاستگاری....»
ادامه داستان مصلحت اندیشی مامانش و نمیخونم، بدنم شروع میکنه به لرزیدن، عینک آفتابیم و میزنم تا کسی سرخوردن اشک از چشمام و نبینه.
صدای زن فروشنده میپیچه تو سرم «فقط تورو خدا، بذار دلم خوش باشه...»