داستان نویسنده های ویرگول و میخونم.
داستان ها جنبه تبلیغات ندارن، برای پول نوشته نمی شن، نویسنده هم معمولا گمنامه، شاید واسه همینه که اینقدر به دلم میشینه.
وقتی داستانی و تا انتها میخونم و خوشم میاد، میخوام همون موقع نظر بنویسم، به نویسنده بگم چقدر خوب مینویسی، بگم کاش بیشتر بنویسی، کاش همیشه بنویسی، کاش بدونی که تو اومدی تا فقط بنویسی و یکی مثل من بخونه و مست بشه، کیف کنه، بره تو پوست و استخوونش.
نظر و مینویسم، میبینم گاها چندنفر دیگه هم مثل من نظر نوشتن ولی جوابی دریافت نکردن، صفحه رو میرم بالا و تاریخ نوشته رو نگاه میکنم.
یک سال پیش، سه سال پیش، چهارسال پیش...
نه، تو نباید نباشی، چرا دیر پیدات کردم؟ چرا زودتر کسی بهت نگفت که تو باید بمونی، چرا بین اینهمه تبلیغات کسی ازت حمایت نکرد؟ چرا باید اینجا جای همه باشه بجز تو؟
اینجا هم کسی استعدادت و ندید، اینجا هم تنها شدی، شاید نوشته های ویرگولیت تنها امیدت بود ولی ناامید شدی، ناامیدت کردند، ناامیدت کردیم.
اینجا هم دیررسیدیم، اینجا هم جدا افتادی، اینجا هم جداموندیم.
نویسنده گمنام جداافتاده و دنبال میکنم، شاید یک روزی برگرده، شاید فقط پسوردش و یادش رفته، شاید یه شب بزنه به سرش و دلش بخواد به خود واقعیش سری بزنه، شاید یه روزی یه جایی نام کاربری خودش و بعنوان نویسنده برتر ببینه و برگرده،
کاش دوباره برگردی