ویرگول
ورودثبت نام
Jewsus
Jewsusتوضیحات لازمه
Jewsus
Jewsus
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

وقتی از دویدن حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم

کاور انگلیسی کتاب
کاور انگلیسی کتاب


از هاروکی موراکامی؛ برداشت من، ترجمه من.

موراکامی از دهه 80 میلادی نویسندگی می‌کنه و از همون موقع دنیا رو هر دفعه با نوشته‌های سورئال و رویاگونه‌اش تحت تاثیر قرار می‌ده. این کار قطعا تلاش زیادی می‌بره و موراکامی تقریبا همیشه پشت میزش نشسته و داره می‌نویسه ولی زمانی که مشغول نوشتن نیست فقط یه احتمال دیگه وجود داره: مشغول دویدنه!

این کتاب هم حاصل نوشته‌هاش برای دوره‌ای از زندگیشه که داشت برای ماراتن 2005 نیویورک اماده می‌شد و تمرین می‌کرد.

موراکامی نویسندگی رو از اواخر دهه دوم زندگیش شروع کرد و خودش می‌گه این ایده اولین بار سال 1978، وقتی به ذهنش رسید که توی استادیوم "جینگو" داشت یه بازی بیسبال رو می‌دید و با خودش فکر کرد که هِی! چرا یه رمان ننویسم؟

موراکامی تا دهه سوم زندگیش هیچ صنمی با دویدن(و نویسندگی!) نداشت و یه کافه-بار(jazz bar البته) رو تو ژاپن مدیریت می‌کرد و این یعنی مقدار زیادی الکل و دود و سیگار و نتیجتا یه زندگی ناسالم. وقتی نوشتن رو شروع کرد و تو سال 1981 کتاب "آواز باد را بشنو" رو نوشت، نظر خیلی از منتقدها رو به خودش جلب کرد. کم کم اوضاع مالی هم بهتر شد و بعد مدتی دیگه نیازی به درآمد کافه-بار نداشت؛ پس گذاشتش کنار و شروع کرد به کار به عنوان یه نویسنده تمام وقت. همین کار باعث شد تا تحرک زیادی نداشته باشه. پس از گذشت چند وقت اضافه‌وزن پیدا کرد و به جایی رسید که روزی 60 تا سیگار می‌کشید. یه جای کار میلنگید!

موراکامی بعد از آروم شدن اوضاع و عادت کردن به زندگی جدیدش تصمیم گرفت تغییری ایجاد کنه و راحت‌ترین و دم دست ترین کاری که برای سلامتی‌اش می‌تونست بکنه دویدن بود. پس شروع کرد به دویدن و چیزی نگذشت که متوجه شد دویدن و نویسندگی خیلی شبیه همدیگه هستن؛ از این لحاظ که هر دوتا تحمل زیادی طلب می‌کنن و نیاز به حجمی از پافشاری دارن که هر کسی از پسش بر نمیاد. همچنین هر دو نیاز به مقدار یکسانی از استعداد و تمرکز دارن. هر چی باشه سلامت جسمی دریچه ورود به لایه‌هایی عمیق‌تر از احساسات انسانیه.

موراکامی دویدن رو توی برنامه روزانه‌اش قرار داد و هر روز صبح می‌دویید. اثرات اینکار خیلی زود خودشون رو نشون دادن و زندگیِ پر دود و الکل و یکجا نشستن تموم شد. موراکامی بعدها متوجه شد دویدن تاثیراتی فراتر از سلامتی داره و چیزی بالاتر از ورزشه. برای موراکامی دویدن وسیله‌ای برای تخلیه ذهنه و اگه مدام و با برنامه انجام بشه آرامشی رو به وجود میاره که توی دنیای مدرن و شلوغ امروز به سختی پیدا می‌شه. اون معتقده که حین دویدن به حالتی می‌رسه که براش مثل یه نوع خلسه متفکرانه است و به اون حالت می‌گه The Void! این حالت برای موراکامی حتی می‌تونه منبع الهامی برای نوشته‌هاش باشه.

اکثر مردم عقاید خنده‌داری درباره منشا هنر دارن و فکر می‌کنن که هنرمندها و نویسنده‌ها خلاقیتشون رو توسط داشتنِ یه زندگی پرمشقت و سخت تحریک می‌کنن؛ این مسئله هرچند درمورد برخی از هنرمندها صادقه ولی معمولا اینجوری نیست و این طرز فکر چیزی جز یه استریوتایپ که توسط رسانه‌ها همه‌گیر شده نیست.

موراکامی معتقده گشتن برای منبع الهام و چیزهایی برای نوشتن سخته ولی نه به این دلیل که ما ازشون دوریم و برای رسیدن بهشون باید مسیر طولانی‌ای رو طی کنیم، بلکه به خاطر اینکه تو جای اشتباهی دنبالش می‌گردیم. اون معتقده زیبا و غنی‌ترین ایده‌ها و خلاقیت‌ها از درون انسان نشأت می‌گیره و اگه با آمادگی لازم و در مکان مناسب دنبالش بگردیم حتما بهش دست پیدا می‌کنیم؛ هرچند ممکنه مسیر تک‌تکمون فرق بکنه ولی مقصدمون یکسانه.

کاور زبان اصلی و خوشگل‌تر کتاب D:
کاور زبان اصلی و خوشگل‌تر کتاب D:




راستش هیچوقت از موراکامی خوشم نمی‌اومد و هنوزم چندان خوشم نمیاد. نه که بد باشه، یه جوری واسم طاقت‌فرسا بوده و فکر می‌کنم به اندازه حجم نوشته‌هاش ارزش خوندن نداره. هرچند گفتم امتحان کنم و رفتم سراغ این کتاب. تقریبا دو ماه پیش خوندمش و چندان چیزی هم گیرم نیومد ولی خب پشیمون هم نیستم از خوندنش.
کتابخلاصهادبیاتورزشهنر
۸
۳
Jewsus
Jewsus
توضیحات لازمه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید