قسمت قبلی -اول، اینجا هست. ادامه؟ ?
واسه عکستون لایههای مشخصی در نظر بگیرین. سعی کنین چیزی که ثبت میکنین یه جمله خبری نباشه بلکه یه داستان باشه -شروع بشه، طی بشه و به مقصد برسه. چیزی نباشه که یهو برسه به punchline؛ بلکه سعی کنین اون punchline آخرین چیزی باشه که بیننده بهش دست پیدا میکنه.
یه نمونه از این نکته اینه که پسزمینه و پیشزمینه یا foreground(و یا حتی سینماییتر، middleground!) تعیین کنین؛ مثل این عکس:

دوتا درختی که تو چشم بیننده هستن اول دیده میشن و بعد سایههاشون رو میبینیم و سایه ها ما رو هدایت میکنن(ترکیب با خطوط هادی! قسمت قبل رو بخونین) به backgroun که جنگل باشه. اگه دوست دارین ترکیبش با موارد دیگه رو هم ببینین اینجا رو بخونین.
یه مورد خوب دیگه هم میتونه این عکس باشه:

قرینگی، هماهنگی و هارمونی بصری هر جوری حساب کنین برای چشم لذت بخشه و فریمبندی با توجه به قوانین خیلی به درد بخوره. درباره سایر انواع قاببندی بعدا میگم.
یه نمونه از قرینگی(یا به هر طریقی یه "احساس بالانس و هماهنگی"):

اگه فکر میکنین عکس بالا خیلی انتزاعیه و یه جورایی دیگه شور تقارن رو درآورده(که آورده واقعا. چه خبره مگه؟)، اینهارو هم ببینین:(و اگه دیگه خیلی با تقارن حال میکنین مثل من، فیلمهای کوبریک رو ببینید؛ یا حتی وس اندرسون رو. راستی کوبریک قبل کارگردان شدن عکاس بوده؛ میتونین یه سری از کارهاش رو اینجا ببینین و بیش از پیش مستفیض شین.)


یه سوژه پیدا کنین، بهش نزدیک شین و طوری قاببندی کنین که هیچ چیز دیگهای باعث حواسپرتی بیننده نشه. یک فریم، یه سوژه، یک مخاطب. این روش توی عکاسی پرتره و ماکرو اوج استفاده رو داره. مثل عکسهای زیر:

فکر کنم اولین چیزی که یه نفر بعد از شروع جدی یادگیری عکاسی یاد میگیره همین باشه؛ چون هم فهمیدنش و هم به اجرا درآوردنش راحته و همهجا و برای همهچی هم میشه پیادهاش کرد(شایدم نه؟)
یه فریم رو تصور کنین، سه تا خط عمودی و سه تا خط افقی با فاصلههای مساوی رسم کنین تا یه جدول سه در سه داشته باشین. تموم :) (این قابلیت نشون دادن Grid رو احتمالا توی دوربین/موبایلتون هم میتونین فعال کنین.)
نقاطی که خطوط به هم برخورد میکنن معمولا میتونه جای خوبی برای قرار دادن سوژهها باشه. برای این مثال عکسهای Guy Bourdin رو ببینین (که عکاس مد هست و تاحدی منکراتی :))
علاوه بر اون نقاط، از خود خطها هم میشه استفاده کرد؛ مثلا دو خط افقی برای قراردادن خط افق!(نه بابا) خیلی استفاده میشن. مثال هم نمیذارم خیلی ضایعاس?
هر سانتیمتر از فریم میتونه ارزشمند باشه و اگه به اندازه کافی یاد بگیریم، میتونیم از تکتک قسمتها استفاده کافی رو بکنیم و برای روایت داستانی که قصد تعریفکردنش رو داریم بهره ببریم. مهم نیست که یه سوژه تو عکس هست یا صدتا، طبیعته یا پرتره یا هر چی. هدف اینه که:
۱. کل مجموعه، باید درست کار کنه
۲. کل مجموعه، باید درست کار کنه

این هم از این. تا دفعه بعد خوش بگذره ^~^