وستروس، سرزمین یخ و آتش، قارهای که تاریخش با نغمههای باستانی و فریادهای جنگ آمیخته است! در دل مههای زمان، جایی که حتی ستارگان هم قصهگویان خاموشاند، داستانی آغاز میشود که هنوز هم در رگهای باد شمال جاری است. این، نه روایت پادشاهان بر تخت آهنین، بلکه سرود آغازینِ جهان است. سرودِ سپیدهدم.
پیش از آنکه انسانی پا بر این خاک بگذارد، پیش از آنکه اژدها بال بگشاید و تاجها با خون رنگین شوند، وستروس سرزمینی سبز و جادویی بود. جنگلهای انبوه چون دریایی از زمرد تا افق امتداد داشتند. درختان weirwood با تنههای سفید چون استخوان خدایان و برگهای سرخ چون خون تازه، ایستاده بودند. چشمان قرمزشان همهجا را مینگریستند؛ گذشته، حال و هشدارهای آینده را. این درختان، معابد زنده خدایان بینام بودند – خدایان جنگل، خدایان رودخانههای زلال، خدایان سنگهای کهن و بادهای وحشی.
در این عصر جاودان، که مورخان آن را Dawn Age یا عصر سپیدهدم مینامند، دو نژاد بر تخت سلطنت طبیعت تکیه زده بودند: غولهای عظیمالجثه و فرزندان جنگل.
غولها، فرزندان نخستین کوهها و یخها، موجوداتی بودند با قامتی به بلندای سه انسان، پوستی زمخت و پوشیده از موهای کلفت، و چشمانی که در تاریکی غارها میدرخشید. آنها با مشتهایی چون پتکهای کوهستانی شکار میکردند، غارها را خانهی خود میدانستند و نغمههای ساده و غمگینشان را در درههای عمیق زمزمه میکردند. اما روح واقعی این سرزمین، فرزندان جنگل بودند.

فرزندان، موجوداتی ظریف و جاودانه، با قامتی کوتاه، پوست تیره چون پوست درختان باستانی، گوشهایی نوکتیز و چشمانی بزرگ و درخشان به رنگ کهربایی یا سبز جنگلی. آنها خود را «کسانی که نغمهی زمین را میسرایند» میخواندند. با جادوی کهن زندگی میکردند؛ پیشگویان سبز (Greenseers) با نشستن بر ریشههای weirwood، روحشان را به تنهی درختان گره میزدند و سراسر وستروس را در یک لحظه میدیدند. با حیوانات سخن میگفتند، بر باد فرمان میراندند، آب را به رقص درمیآوردند و با obsidian تیز، تیرهایی میساختند که حتی سایهها را هم زخمی میکرد.
آنها در کلبههای ساختهشده از شاخههای زنده و غارهای نقاشیشده ساکن بودند. نقاشیهایی از شکار، رقص ماه و نغمههای جادویی بر دیوارها. فرزندان میوه میخوردند، عسل وحشی جمع میکردند، هرگز فلز نمیساختند و با طبیعت یکی بودند. هزاران سال – شاید دهها هزار سال – وستروس مال آنها بود. غولها در شمال و کوهستانها، و فرزندان در همهجا، چون روح سبز جنگل.

اما سرنوشت، همیشه آرام نمیماند.
از شرق، از قارهی پهناور Essos، کشتیها و کاروانهایی آمدند. نخستین انسانها. مردانی بلند، عضلانی، با موهای تیره و چشمان پر از شور جنگ و فتح. سوار بر اسبهایی تندرو – موجوداتی که فرزندان هرگز ندیده بودند – با سلاحهای برنزی براق، سپرهای چرمی محکم و خدایانی به شکل انسان: خدای جنگ با شمشیر، الههی باروری با شکم برآمده، خدای دریا با موجهای خشمگین.
آنها از پل خشکی «بازوی دورن» عبور کردند. زمینی که هنوز دو قاره را به هم پیوند میزد. انسانها به وستروس پا گذاشتند و چشمانشان از زیبایی آن برق زد: جنگلهای بیپایان، رودهای پرآب، دشتهای حاصلخیز و کوههایی پر از معدن. اما برای ساختن قلعه، مزرعه و خانه، تبرهایشان را بر تنهی درختان فرود آوردند. مخصوصاً weirwoodها را. چشمان مقدس را کور کردند، ریشههای کهن را سوزاندند و جنگل را به آتش کشیدند تا زمین را برای خودشان باز کنند.

خشم فرزندان جنگل مانند طوفانی باستانی برخاست. جادوگرانشان «چکش آب» را فراخواندند. آسمان تاریک شد، دریاها خروشیدند و پل بازوی دورن شکافت. موجهای عظیم آمدند، زمین لرزید و جزایر Stepstones از دل آبها سر برآوردند. اما انسانها عقب ننشستند. جنگ آغاز شد – جنگی حماسی، طولانی و پر از خون و جادو.
فرزندان با تیرهای شیشهای آتشفشانی و طوفانهای جادویی میجنگیدند. غولها گاه پهلویشان میایستادند و با غرشهایی که کوهها را میلرزاند، انسانها را له میکردند. انسانها با برنز و تعداد بیشمار و اسبهای تیزتک پاسخ میدادند. جنگلها سوختند، رودها قرمز شدند، غارها فرو ریختند و بسیاری از هر دو طرف به خاک افتادند. سالها گذشت. دههها. شاید قرنها. زمین از فریادهای جنگ خسته شد.
سرانجام، در قلب جنگلهای انبوه، بر جزیرهی چهرهها (Isle of Faces) در دریاچهی Gods Eye، جایی که صدها درخت weirwood با چشمان قرمزشان به آب خیره بودند، صلح متولد شد. نمایندگان نخستین انسانها و فرزندان جنگل آنجا گرد آمدند. شمشیرها بر زمین نهاده شد، جادو آرام گرفت و پیمان (The Pact) بسته شد.
انسانها دشتهای باز، تپهها و سواحل را گرفتند. فرزندان جنگلها را برای همیشه نگه داشتند. weirwoodها دیگر قطع نشدند. خدایان قدیمی پذیرفته شدند. نخستین انسانها کمکم خدایان خود را رها کردند و به نغمهی خدایان جنگل گرویدند. بسیاری از رسوم کهن – مانند گذاشتن قلب درخت در خانهها – هنوز در شمال زنده مانده است.

این پیمان، پایان عصر سپیدهدم و آغاز عصر قهرمانان بود. دورانی که قهرمانان افسانهای پا به میدان گذاشتند: برن سازنده (Bran the Builder) که بعدها دیوار عظیم را بنا کرد، لن با هوش (Lann the Clever) که با فریب، غارهای Casterly Rock را تصاحب کرد، و بسیاری پهلوانان دیگر که نامشان هنوز در ترانهها زنده است.
اما صلح، همیشه شکننده است. در دورترین نقاط شمال، جایی که خورشید حتی در تابستان هم ضعیف میتابد، سایهای سرد و مرده در حال بیدار شدن بود. سرزمین همیشه زمستان. جایی که آدرها (Others) – موجوداتی از یخ و نفرت – در تاریکی منتظر بودند تا شب طولانی را بر جهان بیاورند