
لباسش به رنگ سفید و طوسیه
اینکه دندون نداره لبخندش رو با نمک تر میکنه
وقتی اسمشو صدا میزنی به طرف صدا برمیگرده
اصلا غریبی نمیکنه و این خیلی خوبه
به راحتی خنده رویه لباش میاد، ولی نمیدونم چرا این قدر متعجبه با نگرانی اطرافش رو نگاه میکنه
نگاهِ نگرانش، منو یاد خودم میندازه. وقتی که تویه یک جمع شلوغ بهم میگن
چرا این قدر ساکتی! نمیخوای چیزی بگی!
اون لحظه خیلی ترسناکه دقیقا زمانیه که کلماتو گم میکنم. حتی بارها اسمم و سنم هم اون لحظه یادم رفته بود. ولی بدتر، اینه که هر بار از این اتفاقات برام میوفته بیشتر دلم میخواد از آدما فاصله بگیرم
اونم شاید همین طوره
شاید با ادما حساسیت داره و نمیتونه باهاشون ارتباط برقرار کنه
شاید هم از اینکه چهار ماهه که داره تویه دنیایه به این عجیبی نفس میکشه تعجب کرده
یک دفعه وارد یه دنیایی پر از رنگو صداهایه عجیب و غریب شده که هیچ راه فراری هم ازش نداره
خب کوچولویهِ نگران، من بهت حق میدم دنیا خیلی سحر امیزه، آدما هم خیلی عجیبن پس حق داری که تعجب کنی،نگران باشیو بترسی