خب دیشب مثل همه یه شبایه این چند وقت غمگین تاریک و البته با امیدواری گذشت.
یک طرف سرم درد میکرد وهمین طور که از یه گوشه اتاق به گوشه دیگه راه میرفتم و دوباره بر میگشتم با خودم فکر می کردم که ببینم کجام اصلا کی هستم (که در نهایت جوابی نگرفتم) حدودا بعد از پنج دقیقه جست و جو متوجه شدم دارم «خود» قبلی ام رو از یاد میبرم و این خیلی ناراحت کننده بود... چیزی که دارم دنبالش میگردم که پیداش کنم رو داشتم فراموش میکردم.
من رویه هیچ آهنگی تا حالا نشده بود که گریه کنم اما دیشب با آهنگی گریه ام گرفت: (هم متنش خیلی زیباست هم خواننده خیلی احساسی میخونه)
ای داد آرزوهای تو را دادم به باد، ای داد
داد از آن اشکی که از چشم تو افتاد
ای وای، وای از این تنهاییه دیوانه‌وار
ای وای، وای از این دل، این دله دلتنگه دیدار
و دلم خیلی خیلی برایه خود قبلیم تنگ شد در حسرت و ای کاش برایه دیدار با «خود» قبلیم.
