حقیقتی تلخ

همه چیز خوبه

تا اینکه یکهو اون حس بد پیداش میشه

اون حقیقتی که

داری هر روز واسه مرگت اماده میشی و هنوز هیچ کاری نکردی.

حتی جمله اش هم وحشتناکه ._.

نه اون چیزی که میخواییم شدیم نه اون چیزی که بقیه انتظار دارن حتی خود آرمانی مون هم نتونستین پیدا کنیم.

یه روزی از بین همین شنبه، یک شنبه،... مجبوریم زندگی مون رو ناتموم ول کنیم.

ادمایی که دوسشون داریم رو تویه رنج و حسرت دیدار دوباره مون بزاریم.

ادما رو میبینیم و با هاشون حرف میزنیم ولی ازشون فرسنگ ها فاصله داریم

با هفت میلیارد ادم خوب و بد تویه یه سیاره زندگی میکنیم اما هیچ وقت به جز زمانی که جولو اینه هستیم کسی پیدا نمیشه که این قدر افکارش، رفتارش، صداش به ما شبیه باشه

ما خودمونو گول میزنیم فکر میکنیم عزیزانی داریم که به ما نزدیک اند و مارو میشناسند و چقدر زیاد مثل ما فکر میکنند

ولی این طور نیست

ما همه در شلوغی، تنهاییم

برایه همین هیچکس، هیچکس رو درک نمیکنه

هیچ فردی وجود نداره که به اندازه خودمون بهمون شبیه باشه

و این وحشتناکه، چون دنیا خیلی خطرناکه، مخصوصا وقتی که تنهاییم

و به نظر من هرچی که بزرگ تر میشیم بیشتر این موضوع رو درک میکنیم یا اگه بتونیم با مرور زمان سعی میکنیم دیگه اهمیت ندیم. ولی بعضی ها هم با این تفکر روز به روز بیشتر اذیت و افسرده میشن ولی باز چه میشه کرد اینم یکی از حقیقتای تلخ زندگیه :|