تقریبا حالتی مثل سرگیجه سراغم اومده بود چشم هامو که باز کردم لباسِ حریرِ‌بلند سفید پوشیده بودم! خاطرات محو توی ذهنم جا به جا می شدند. تصویر یک نفر که واضح نبود ولی هر چه فکر می کردم حس خوبی نداشتم، انگار در یک فضای بسته و خفه پس زده می شدم! هر چه به حضورش بیشتر فکر می کردم بیشتر احساس اسارت، تنهایی و خستگی پیدا می کردم.
بلند شدم! می دانستم مسیر طولانیست. تقریبا از همان اول می دانستم دنبال چه می گردم! راه هم مشخص بود! همیشه هم هموار!
ناهمواری؟ نه اینجا دشت ذهن من بود! همانجایی که اسب ها سبک بال می دویدند! همان قدر نجیب، همان قدر با صلابت،همان قدر شبیه افسانه ها.
دست دخترک را گرفتم سوارش کردم بر اسب آرزو ها و فرستادمش به دنبال سرنوشتش.
مسئولیت پذیر نبودم اما سند اینجا را شش دانگ زده بودند به نام من! چه کسی این کار را کرده بود و چرایی کارش را نمیدانم ولی هر که بود و به هر دلیل مطمئنا از آنهایی بوده که حالش حال خوبیست. از هر که هم که میدانستم سراغ سند را گرفتم ولی انگار گمشده بود! فقط همه می دانستند که مصداق شعری بودم که کمتر آن را خوانده بودم...
هر کجا هستم،باشم
آسمان مال من است.
پنجره،فکر،هوا،عشق،زمین مال من است.
چه اهمیت دارد؟
گاه اگر می رویند
قارچ های غربت؟
من نمی دانم
که چرامیگویند:اسب حیوان نجیبی است،کبوترزیباست؟
وچرادرقفس هیچ کسی کرکس نیست؟
گل شبدرچه کم ازلاله ی قرمزدارد؟
چشمهارابایدشست،جوردیگربایددید.
واژه ها رابایدشست.
واژه بایدخودباد،واژه بایدخودباران باشد.
چترهارابایدبست،
زیرباران بایدرفت.
دخترک هم از سهراب چیزی نمی دانست!مثل خودم بود شعر نمی پسندید! رفت و یک روز طوفانی برگشت. البته تنها! آن روز باران اشکش باعث شد سیل بیاید و کل دشت را بشوید و ببرد! دیگر اسب ها نبودند که مست شوم از دیدنشان! من ماندم و آن دخترک! زخمی! آخر می دانید از اسب افتاده بود...اسب های دشت ذهن که رام نیستند! آزاد و رها برای خودشان می چرخند و می چرخند و می چرخند تا روزِ دگر!
دخترک آن روز طوفانی با خود سند را آورد! نمی دانم از کجا پیدایش کرد. گنجه ی ذهن من جایی بود که خودم هم از آن خبر نداشتم. بازش کردم! همانطور حیرت زده ماندم تا کنون...سند شش دانگ بود اما شرط داشت...
مواظبت همیشگی از این دشت وظیفه ای بود که من از آن سر باز زده بودم! اسب های وحشی ذهنم دیگر طاقتشان طاق شده بود که روز طوفانی فرار کردند و من به این فکر فرو رفتم که اگر آنجا سرای من نبود شاید من هم آنجا نمی ماندم!
بلند شدم! دست دخترک را گرفتم و یک به یک به دنبال اسب ها گشتم...
آن میان همانی که سند را به نامم زده بود را یافتم!
اسب ها یکی یکی در حال پیدا شدن اند!
حال دخترک بهتر است!
گاهی اوقات بازی می کند، گاهی اوقات می رود یک گوشه گریه می کند!
اما حالش بهتر است...
گاهی اوقات برایش کتاب می خوانم! غرق می شود در دنیای کتاب هایم!
اما میداند من هم سرم شلوغ است دارم دنبال اسب ها می گردم تا شاید آن آدمی که میخواستند بشوم:)
