ویرگول
ورودثبت نام
Luna
Luna
Luna
Luna
خواندن ۲ دقیقه·۸ سال پیش

حبس ابد در رد خونِ آرزوها

سرخ نگه داشتن صورت با سیلی؟ نابودی از درون ؟ سکوت و تظاهر؟ تمام این ها شده راه و روش ...

میخواهیم بگوییم حالمان خوب است...مانند تمام عکس های اینستاگراممان رنگی و شادیم...مانند همان آدمک رویاها و فانتزی هایمان که به تمام آرزو های محالمان هم می رسد...مانند تمام آن بالای شهر نشینانی که همه می گویند تو از زندگیشان چه خبر داری؟ می گویند از هزار درد روحی رنج می برند.

می بینی! حتی افسردگی هم شده برای لاکچری ها... خیلی از ماها اگر حالمان خوب نباشد می گوییم اشکالی ندارد و هزار و یک داستان می بافیم که بدانیم حالمان الکی بد است ما خوبیم مثلا...

از آن روزی که فهمیدم...نه! برگردیم عقب تر از آن روز ها که نفهمیدم...همان روزها بود که کم کم با آن دخترک سرحال قهر کردم رویاهایش را کشتم انگار نه انگار امید زندگیش همان آرزوهای رنگی رنگی ای بود که بافته بود و داشت تحقق می یافت.

حکمم کم از اعدام نبود...دادگاه وحشتناک بود روزگار قربانی را قاضی پرونده اعلام کرد و من با دخترک رو به رو شدم.

سالها بود از آن قضیه می گذشت هم دیگر را گم کرده بودیم...من کجا او کجا!!!

من پی در پی پله های ترقی را می پیمودم. نیم نگاهی هم به آن قسمت مهم زندگیم ننداختم

حالا من تحصیل کرده بودم و انگار خبری بود! خودمان هم میدانیم مدرک شعور نمی آورد! پس واقعا خبری نبود...

دخترک اما همانجا گیر کرده بود...آرزو های مرده اش را در دست گرفته بود و به آنها نگاه می کرد...لباس سفیدش آغشته به خون آرزوهایش قرمز شده بود.

به خودم که آمدم دیدم من دیگر من نیستم...دخترک را درآغوش کشیدم...لباس های من هم خونی شد اما در آن لحظه چه کسی اهمیت میداد...آن دادگاه جای من و او بود و میان این آدم ها یک نفر هم قرار نداشت.

هلم داد...پسم زد و من مات ماندم!

رفت و آمد ها شروع شد هنوز هم یادم نمی آید چه شد...من حتی آن لحظه که بغلش کردم را هم یادم نمی آید فقط رد خون روی لباس هایی که چندین وقت است به این تن خسته نشسته مانده گواهی بر این قضیه است.

دخترک انگار قرار گذاشته بود که اینگونه مرا محکوم کند!

اعدام نشدم

حبس شدم... حبس ابد در رد خونٍ آرزوها...

۷
۰
Luna
Luna
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید