بلیطمو گرفته بودم، این سری آخر اتوبوس بود. راه طولانی در پیش بود برای چندین ساعت. وقتی سوار شدم فقط یه پسر جوان با کیفش که مشغول صحبت بود توجهم رو جلب کرد.
نیمهٔ آخر اتوبوس فقط ما دوتا بودیم، صداش رو راحت میشد شنید، مهندس نقشهکشی ساختمان بود. میخواستم سر صحبت رو باهاش باز بکنم از هوش مصنوعی و اثری که روی رشتهٔ تحصیلیش داره صحبت بکنم. منصرف شدم و شروع کردم چرت زدن تا این راه طولانی و روز پرماجرای من با استراحت این موقع شب گره بخوره. چند ساعت بعد یه سؤال کوچیک پرسید و جواب دادم بهش.
برام خیلی جالب بود توی مکالمش میگفت سلام برسون و سلامت باشید. چقدر باحال! یکی توی این سن کلماتش از سلم و سلامت میاد. غرق شدم توی دنیای افکارم، چی میشه یه نفر انقدر ذاتش پاکه و خروجی کلماتش این جملات میشه.
قالوا سلاما. حرفاش بوی سلامت و صحت میداد، دوست داشتم کلمات منم این شکلی باشه.

فرداش که به مقصد رسیدیم، موقع پیاده شدن طبیعتا جزء آخرین نفرات بودیم. دیدم خیلی خوشگل و شیک به یه پیرهزن گفت:
مادرجان بذار من این وسیلهها رو کمکت بیارم.
اینجا بود که احساس کردم این جوان سنش از من کمتره، اما بیشتر از چیزی که فکر میکردم توی زندگی از من جلوتر بود.