
من یه گالری کامل از عکس دارم. لحظات را اینجوری ثبت کردم. این روش منه. حس خودمو اینجوری ضبط میکنم. به نظرم عکس فقط یک فریم از یک خاطره نیست. عکس خیلی بیشتر از یک فریم از یک قسمت زندگیه. توی همین عکس من وقتی این باغچه و حوض و اون پرایدو میبینم، یاد کلی خاطره تلخ و شیرین میفتم. حوض آبی که یه بار فقط آب داشت و باغچه ای که هرچی توش میکاشتم در نمیومدو پرایدی که باهاش نصف ایرانو گشتم. خلاصه عکسا خیلی چیزا را به من میگن...
ما توی این خونه کار میکردیم. حتی بعضی از شبا اینجا میخوابیدیم. روزای خوبی بود. کار توی یه خونه بزرگ قدیمی توی یکی از محله های قدیمی اصفهان. نزدیک به روخونه زاینده رود که اون موقع اینجوری بی آب نشده بود.
البته اوضاع اونقدرام خوب پیش نمیرفت. گاهی اوقات حقوق نداشتیم و بعضی وقتا هم مجبور بودیم کارایی را انجام بدیم که تا حالا هیچوقت انجام نداده بودیم. البته همیشه توی شرکت ما یه شخصیتایی هم بودند که حضورشون میون اون همه جوون جالب بود. یکیش استاد...

استاد یه مردی بود که وقتی مداد روی کاغذ میذاشت و یه دایره میکشید، به سختی میشد تشخیص داد که این دایره با پرگار کشیده نشده. زندگی پر فراز و نشیبی داشتو همیشه وقتی تعریف میکرد لبخندش به یه جدیت خاصی تبدیل میشد. با ما همکار بود البته من هیچوقت نفهمیدم روی چه پروژه ای داره کار میکنه.

