محل جدید شرکت ما در خیابان وحید اصفهان بود. در ابتدای کار سالن غذاخوری داشتیم و آشپزی که به طور محترمانه ای سهم هر کس را به او تعارف میکرد. کلاه آشپزی داشت تا خدای نخواسته تار مویی از در وعده نهار کسی فرود نیاید و اسباب دلخوری نگردد. در این ساختمان سه طبقه گروه های دیگری نیز با اهداف دیگر بودند. این تقابل برای من تازگی داشت اینکه در این شرکت بزرگ هر کسی دغدغه های متفاوتی داشتند. درد دلهای مخصوص به خود را داشتند.
گروه اول در زمینه فروش محصولات فعالیت میکردند و وقتی وارد محیط کاری آنها میشدی صدای تلفن و هیاهوی فروش را از نزدیک مشاهده میکردی. حس آنهایی که آنجا کار میکردند حس سنجابی بود که انگار در انتظار زمستانی است که سالها به طول خواهد انجامید. که بی راه هم نبود بعدا فهمیدم که زمستانی سخت در راه است.
گروه دوم متشکل از افرادی به قول خودشان تحصیل کرده و دانشگاهی بودند که محصولاتی طراحی میکردند که آینده شرکت بود. جلسه طوفان فکری داشتند و زمانی برای ایده پردازی و اصطلاحات این چنینی. خلاصه ایده میدادند که اگر یخچال فریزر خودش خرید را انجام میداد و اجاق گاز خودش طبخ خوراک را، شاید ماشین لباسشویی هم متوجه کم کاری خود میشد و لباسهای کثیف را میشست و نهایتا تلویزیون هم شرم میکرد و برنامه های بهتری نشان میداد.
اما ما توی زیر زمین بودیم. کاشی شده بود طوری که صدا توی محیط میپیچید. یه آسانسور شیشه ای کوچیک هم داشت که باهاش میتونستیم به طبقات مختلف بریم.