

هر خونه ای به نظر من یه داستان داره. اما شاید شما فرصت خوندن این داستان را نداشته باشین. واسه همین من بهتون میگم هر خونه ای یه رنگ داره. رنگ خونه سهروردی فیروزه ای بود. شاید توی ذهن من این رنگ به خاطر دیواری بود که رنگ فیروزه ای داشت. یادمه وقتی رضا اومد تهران ما باید خونه نارمک را خالی میکردیم و به همین دلیل من با رضا به صورت شریکی این خونه را اجاره کردم. خونه اصلا جای زندگی نبود. صاحبخونه هم خیلی سریع میخواست اونو اجاره بده. یادمه سی میلیون رهن و دو میلیون و نیم اجاره. بعد از اینکه ما کلی دنبال خونه گشتیم دیگه واقعا راهی جز انتخاب این خونه نداشتیم. صاحبخونه یه پیرزن بود که با پسرش زندگی میکرد و پسرش یه مقدار عجیب بود.
اسم پسره ساتراپ بود و کلی فلسفه تعریف میکرد برای اسمش. خلاصه یه چونه گرمی داشت و در ادامه فهمیدیم که کلا این ساتراپ قصه ما خیلی بیشتر عجیبه...
خونه را گرفتیم و به یه دوستام گفتم برای رنگ کردنش بهمون مشاوره بده که اونم زحمت کشید و نقشه خونه را کشید و دیوارا را رنگ کرد. یکی از دیوارا فیروزه ای، چهارچوبها فیلی و بقیه سفید... یه نقاش هم معرفی کرد که صفر تا صد کار را انجام داد.
یادمه چهار و نیم میلیون خرج شد که سال 98 پول کمی نبود اونم با شرایطی که ما داشتیم.
پسر عجیب اسمش یه چیزی تو مایه های ساتراپ یا استارت آپ بود... نمیدونم اما از اون آدمایی بود که مدام دنبال دردسر بود. مدام دوست داشت بیاد پیش ما... فک گرمی هم داشت و به حرف که میفتاد از سفراش توی کره ماه تا رفیقای خفنش که هر کدوم یکی از پایه های سیستم هستند حرف میزد. واقعا هیچوقت این سطح از خودنمایی را توی بعضیا درک نکردم و این به شدت تهران دیده میشد.
ما توی این خونه نبودیم و فقط شبها برای خواب میومدیم اونجا چون تا دیروقت سر کار بودیم. اما دو تایی تصمیم گرفتیم جایی که میخوایم حتی بخوابیم باید یه جای تمیز و قشنگ باشه.
خاطرات خوبی توی اون خونه داشتیم با اینکه سختی هم بود اما در کل خیلی خوب بود. اصولا زندگی با یه همکار میشه گفت تجربه ای هست که خوبه هر کس توی کارنامش داشته باشه.
مثلا تو دوست داری صبحانه بخوری و اون دوست نداره. تو دوست داری شب یه فیلم ببینی یا تو دوست داری الان شام بخوری و اون نمیخواد. اینجا باید اینو بپذیری که تو یه سبک زندگی داری و اونم یک سبک. اصولا نمیشه سبک زندگی تو به اون تحمیل بشه. باید خودتو با شرایط جدید تطبیق بدی و با همه چی کنار بیای. توی این مورد رضا خیلی خوب بود و با اینکه دوست داشت تا دیر وقت گاها بازی آنلاین کنه اما رعایت میکرد. میشه گفت عالی بود. خدا را شکر همه چی بود رضا آدم بسیار بی ریا و بسیار رو راستی بود. از دیدن فیلم تا سریال هایی که خاطره انگیز بودن تا غذاهایی که میخوردیم واقعا به من یاد داد. یاد داد خیلی از چیزایی که در زندگی آینده به کارم اومده.
زمان کرونا یادمه صبح با اسنپ میرفتیم و برگشت را پیاده میومدیم که اینجوری یه مقدار پیاده روی در روز کرده باشیم. واقعا روزای دلگیری بود چون همه جا بسته بود و توی تهرون بااون همه خونه و آدم منظره غم انگیزی بود.
اما این ماجرا بیش از شش ماه دوام نیورد و قرار شد که تبلیغات از تهران به اصفهان برگرده. ما هم باید برمیگشتیم یا یه کاری توی تهرون پیدا میکردیم. اما توی اون شرایط واقعا پتانسیل بالایی نداشت بماند که برای رضا یه کار خوب پیش اومد اما اون دوست نداشت تهران بمونه حتی من بهش پیشنهاد دادم که میتونه قراداد خونه را ادامه بده و من مبلغ رهن را فعلا نیاز ندارم (به هر حال رضا بیشتر وسایل خونه را تامین کرده بود و جدای این ما رفاقت بسیار خوبی با هم داشتیم). این کمترین کاری بود که میشد انجام داد. اما رضا دوست نداشت و تصمیم به برگشت گرفتیم.
وقتی به صاحبخونه گفتم پسرش (ساترات یا استارتاپ) خیلی خوشحال شد و سریعا رفت دنبال یک آدم جدید. یادمه در زمان عقد قراداد بنگاه مدام میگفت اصفهانی و خسیس نباش و از این حرفا...
وقتی برای فسخ قرارداد به بنگاه رفتیم صاحبخونه که یه خانوم پا به سن گذاشته بود اومد. شب قبلش جلو ما پسرش کلی فحش به مادرش داده بود. ظاهرا پسره یه دختر را پیدا کرده بود که بیاره برای اجاره و حالا داستان شده بود. من به اون خانوم گفتم که اگه میشه پسرت را نیار تا ما بتونیم بدون حاشیه کارمون را انجام بدیم. قبل بنگاه هم صبح زود تا پسره خواب بود رفتیم بانک با صاحبخونه و پول پیش را از بانک گرفتیم و منتقل کردیم به حساب منو چون کارت اون خانوم را پسرش برداشته بود مجبور شدیم کارت را بسوزونیم...
من رفتم شرکت و قرار شد عصر بریم بنگاه... طفلی خانومه فک کرده بود من دیگه نمیام... زنگ زد بهم منم گفتم ساعت سه میام بنگاه برای فسخ با این شرط که پسرت نیاد...
وقتی رفتیم بنگاه توی مسیر پسره اومد جلو منو گرفت که من لات پایین شهرم و فلان که منم یکی آروم زدم تخت سینش و خلاصه افتاد توی جوی آب... گفتم یهوو بلایی سرش نیاد. خلاصه خودشو تر و تمیز کرد و بیرون بنگاه موند تا ما کارای فسخ را انجام بدیم.
قرار بود هزینه ای که ما برای رنگ کرده بودیم را صاحبخونه به ما بده که اون پیرزنه قبول نکرد. منم از قبل را رضا هماهنگ کرده بودم که اگه قبول نکرد ایرادی نداره فقط کارو تموم کنیم. با اینکه من پولم را گرفته بودم و میدونستم که پیرزنه تحت فشار از طرف پسرس گفتم باشه من اون پولو میدم. پیرزنه گفت یک ماه اجاره را هم باید به عنوان جریمه بدین که اینجا بنگاه داره گفت آقا ببخشید. من اون روز گفتم اصفهانیا خسیسن. این انصاف نیست شما هم هزینه رنگ را بدی و هم جریمه...
تازه پسره اومد و گفت باید پول بنگاه برای مستاجر جدید را هم بدی که بنگاه داره گفت بیخیال بابا...
تا ما داشتیم کارای فسخ توی بنگاه میکردیم پسره به مادرش گفت کارت بانکی را بهم بده و خلاصه سر همین شروع به دعوا و زد و خورد کردن کلی همو زدند . منم بی توجه پولا را به حساب پیرزنه زدم و از بنگاه خداحافظی کردم و اومدم بیرون.
این کار تموم شده بود و باید سریع میرفتم میدون آرژانتین و دفتر شرکت که با راننده شرکت بیام اصفهان.
توی این چند وقتی که تهران بودیم امکاناتی که شرکت بهمون داده بود همین ماشین شرکت بود. بعدا من شنیدم که اجاره را برای بعضیا شرکت میده و حتی شنیدم غذا و لوازم خونه را هم داده...
دیگه بماند به یادگار...