ویرگول
ورودثبت نام
دیر و زود
دیر و زودسریال زندگی من...
دیر و زود
دیر و زود
خواندن ۱۳ دقیقه·۳ ماه پیش

تجربه سفر طولانی با نوزاد ـ قسمت دوم

ساعت سه صبح 13 تیر بود که بیدار شدیم. نوزاد خوابیده بود. در سکوت کامل شروع کردیم آماده شدن. با اینکه همه چمدونها را آماده کردیم ولی بازم یه سری کار بود که باید انجام میشد و چک میشد. یخچال خالی میشد و لباسها آماده و کالسکه بچه را هم آماده میکردیم.

یکی از دوستامون زنگ زد و گفت که میاد دنبالمون. البته شب قبلش بنده خدا گفته بود. کلا این دوستمون و همسرش واقعا خیلی بهمون کمک کردند. خدا خیرشون بده.

خانه به فرودگاه شهر

ساعت 4:42 دقیقا دیگه ما آماده رفتن شدیم. تا فرودگاه شهرمون تقریبا ده دقیقا با ماشین بود. چمدونها را داخل ماشین گذاشتیم و خیلی آهسته سوار ماشین شدیم. چون از ساعت ده شب تا شش صبح سکوت کامله و به طور قانونی نباید کسی صدا کنه.

وقتی رسیدیم فرودگاه فهمیدم که یکی از چمدونها را جا گذاشتیم. خلاصه دوستم سریع با من سوار ماشین شد و همسرم با نوزاد توی فرودگاه بودن. ما رفتیم. البته این که میگم پر از استرس بود اما دیگه کاری بود که شده بود. بد داستان این بود که اینجا نمیشه بیشتر از سرعت مجاز رانندگی کرد و باید تمام قوانین را حتی اون ساعت روز و با جاده های بسیار خلوت رعایت کرد.

وقتی رسیدیم، همه داخل هواپیما بودن. واقعا سخت بود. افسر وقتی اوضاع ما را دید سریع ما را به سمت هواپیما هدایت کرد. واقعا درک بالایی دارن از استرس اینکه دو نفر با نوزاد سفر میکنن.

وقتی وارد هواپیما شدیم فضای کوچیک هواپیمایی فین ایر که یه هواپیمای ای تی آر ملخی بود یه مقدار توی ذوق میزد. ولی اینکه همه آروم و مهربون بودن و اغلب داشتن یا چرت میزدن و یا کتاب میخوندن خیلی جالب بود. همه چی به طرز خیره کننده تمیز و محترمانه بود.

خلاصه هواپیما وارد باند شد و در هوای مه آلود و زیبای شهر تیک آف کرد. به طور عجیبی در تمام مدت تیک آف ما از داخل ابرها داشتیم عبور میکردیم و وقتی به بالای اون رسیدیم منظره بسیار خیره کننده بود. نور خورشید روی ابرهای تکه پاره... البته ما خیلی نمیتونستیم به این موارد توجه کنیم چون باید در تمام مدت تیک آف به نوزاد شیر میدادیم که گوش نوزاد دچار مشکل نشه و ادامه سفر راحت باشه. به طور کلی باید زمان تیک آف و لندینگ به نوزاد شیر داده بشه.

Helsinki-Vantaan lentoasema _ Helsinki Airport
Helsinki-Vantaan lentoasema _ Helsinki Airport

فرود در هلسینکی

راس ساعت هفت صبح وارد هلسینکی شدیم. فرودگاهی بسیار بزرگ و زیبا که پر از فروشگاه بود. قیمتها دقیقا مثل داخل شهر. طوری که شما میتونستی با یک یورو یک قهوه معمولی توی آر کیوسکی بخوری و به سفرت ادامه بدی یا اینکه بری توی یک کافی شاپ و سه تا ده یورو بدی و یه مقدار باکلاستر باشی. به هر روی مسیر طولانی بود تا برسیم به هواپیمای بعدی. فرصت کم بود و ما سریع تقسیم وظایف کردیم. من به سرعت رفتم سمت اتاق تعویض پوشک و شروع کردم لباسهای نوزاد را عوض کردن و همسرم هم رفت که یه سری خرید انجام بده. چون نوزاد یه مقدار نا آروم بود من چمدونهای داخل کابین (کری آن) گذاشتم توی کالسکه و نوزاد را توی (کریر) آغوشی گذاشتم و راه افتادم. یه مسیر ده دقیقه ای با اون همه وسیله را باید میرفتم و اصلا نباید توقف میکردم. وقتی رسیدیم دیگه همه داشتن وارد هواپیما میشدن و ما هم سریع وارد شدیم. خوبی پرواز کانکشن همینه که دیگه چمدونهای بزرگ را تحویل نمیگیریم و بازرسی هم نداره.

هواپیمای ترکیش
هواپیمای ترکیش

هواپیمای بسیار مدرن و زیبای ترکیش توی فرودگاه بسیار قشنگ و آروم هلسینکی منتظر ما بود (البته نسبت به دفعه قبلی یه مقدار تجهیزاتش فرسوده شده بود). جای ما آخرین صندلی بود. به نظرم بهترین جا. نزدیک دستشویی و رستوران. وارد شدیم و وسایل را جا دادیم. مهماندار بهمون گفت چون نوزاد دارید میتونید از هر سه صندلی استفاده کنید که واقعا برای ما خیلی عالی بود. حتی شیشه شیر را از ما گرفت و خیلی تمیز شست. تجربه بسیار لذت بخشی بود.

شیر دادن به نوزاد در هواپیما
شیر دادن به نوزاد در هواپیما

توی همین حس و حال بودیم که فهمیدیم هواپیمای ایرانمون کنسل شده. یعنی پرواز آتا ساعت 11:50. خیلی لحظات سختی بود. برادرم خیلی تلاش کرد و نهایت تونست یه پرواز جایگزین ساعت یازده برامون پیدا کنه. با خودم گفتم خب این 50 دقیقه زودتره و میتونه بهتر باشه...

خلاصه هواپیما شهر هلسینکی را به مقصد استانبول ترک کرد. توی مسیر داشتم نگاه میکردم که فضا کاملا تغییر کرد. ردیف کناری ما یک سری شرقی بودند که از اول تا آخر سفر توی گوشی بودن. یک لحظه جدا نمیشدن... با خودم فکر کردم واقعا تفاوت یک کشور شاد که میگن همینه. من یک نفر را ندیدم که توی هواپیمای فنلاند اینجوری با گوشی کار کنه. همه در حال کار، چرت زدن یا کتاب خوندن بودن. نمیدونم این خوبه یا نه ولی حداقل دیدم که هر سه نفر بغل دستی من چشماشون ضعیف بود. اونم خیلی ضعیف.

سر ساعت ده صبح هواپیما وارد فرودگاه بسیار بزرگ استانبول شد. این شهر بزرگ سه تا فرودگاه داره که پرواز ترکیش اینطور که من متوجه شدم به آی اس تی میره. یعنی جدیدترین فرودگاه. ولی پروازهای پگاسوس همه به فرودگاه صبیحه گوکچن میرن که خیلی امکانات کمتری داره و خیلی قدیمیه.

وقتی پیاده شدیم رفتیم تا چمدونها را بگیریم اولین چیزی که نظر ما را جلب کرد تنوع جمعیتی بود. شلوغی نشون میداد که ما دیگه داریم وارد جایی میشیم که مثل قبل نیست. چمدونها را که پیدا کردیم برداشتیم و دو و نیم یور توی دستگاه کنار ریل انداختیم و یه گاری گرفتیم. اما باید خیلی سریع میرفتیم و لباس نوزاد را عوض میکردم و شیر میدادیم. چون یه مقدار بی قرار شده بود. واقعا من برام سخت بود ولی میدونستم که توی این مسیر همسرم واقعا داره زحمت میکشه. هر کاری که میشد را میخواستم براش بکنم حتی یه جاهایی دیگه خودش عصبی میشد و میگفت اینقدر به خودت فشار نیار که مثل من راحت باشم... ولی من که نمیتونم که... نا سلامتی من بابام... باید به خودم فشار بیارم که خانواده در آسایش باشن...

خلاصه... ما باید از ساعت ده صبح تا یازده شب توی همین فرودگاه میموندیم. به طور عجیبی هم فست ترک برای ما فعال نشد. طبق قوانین که من خونده بودم افرادی که نوزاد دارن میتونن با اسکن بلیط از قسمتی عبور کنن که خیلی سریع تر اونها را به گیت بعدی میبره.

کلا فرودگاه آی اس تی دو طبقه داره که یه طبقه برای هواپیماهای ورودی و یه طبقه برای هواپیماهای خروجی هستند. اگه از فست تِرک استفاده کنین، دیگه نمیخواد از فرودگاه خارج بشین و دوباره بازرسی بدنی بشین. خیلی سریع میرین به سمت پروازهای خروجی.

ما وقتی دیدیدم که نشد از این قسمت استفاده کنیم رفتیم جلوتر و دیدیم دوباره نوشته فست ترک. یه خانومی اونجا بود و بهش گفتیم که میخایم از فست ترک استفاده کنیم. گفت باید برید 200 متر جلوتر. با دو تا چمدون بزرگ و دو تا کوله و یه کری آن و یه کالسکه دوباره رفتیم جلوتر و دیدیم که گیت شلوغ معمولیه. از اطلاعات پرسیدیم گفت همون قبلی بوده. برگشتیم و به اون خانوم گفتیم که به ما گفتند که همین جاست. گفت بله همین جاست. واقعا تعجب آور بود. نمیدونم چطوری فرودگاه آی اس تی بهترین فرودگاه سال 2026 انتخاب شده با این پرسنل. (نماد انتخاب بهترین فرودگاه دنیا در سال 2026 وسط سالن بود. از اون لحاظ میگم). خلاصه رفتیم و وارد بخش پروازهای خروجی شدیم ولی مشکل اینجا بود که پرواز ما هنوز اعلام نشده بود و ما نمیتونستیم وارد بخش چک پاسپورت بشیم بدون کارت پرواز. مجبور بودیم دنبال یه جای نشستن باشیم و بتونیم موبایلهامون را شارژ کنیم. یه قسمتی بود که برای شارژ بود و یه خانوم و آقای پیری هم اونجا در حال شارژ موبایل بودند. با اینکه چندین پریز برق اونجا بود ولی فقط دوتاشون کار میکرد. ما یه مقدار اونجا نشستیم و شیر بچه را دادیم و خودمون هم ساندویچ آورده بودیم خوردیم. دیگه نگاهمون به تابلو بود که ببینیم کی شماره پرواز ما را مینویسه.

یک اتفاق تعجب آور

منتظر بودیم شماره پرواز ما را بنویسه که یهو دیدیم شماره پرواز آتا که کنسل شده بود را نوشت. همون ساعت 11:50. به برادرم زنگ زدم و بهش گفتم و اونم از آژانس پرسید. خلاصه معلوم شد که کلا این پرواز را الکی کنسل کردن که خالی بشه و آژانس هم گفت ما هیچی نداریم اینجا که پرواز کرده. منم عکس گرفتم و برای داداشم فرستادم. دقیقا سر ساعت قرار بود پرواز کنه. اما پرواز تابان که قرار بود ساعت یازده شب پرواز کنه تاخیر خورد. اونم تا ساعت یک شب روز بعد. ما که خیلی خسته بودیم و از 12:50 دقیقه ظهر باید صبر میکردیم تا یک شب فرداش، گفتیم میریم هتل. توی فرودگاه کلا همه چی گرونتره ولی هتل داخل فرودگاه برای یک شب 400 یورو بود. خلاصه ما 5 ساعت رزرو کردیم و 150 یورو دادیم. توی هتل حداقل تخت خواب بود که یه مقدار استراحت کنیم. ولی خبری از چایی و قهوه داخل اتاق نبود و برای خوردن چایی و قهوه باید به کافه های داخل فرودگاه میرفتیم که خیلی گرون بود. مثلا یه دونه چایی 250 لیر بود... دیگه ما توی هتل بودیم که متوجه شدیم پرواز تابان بازم تاخیر خورد. این بار ساعت سه شب روز بعد. واقعا خسته کننده بود. چون باید هتل را تحویل میدادیم و میرفتیم بیرون. این واقعا شرایط خوبی نبود. از هتل اومدیم بیرون و توی فرودگاه سرگردون بودیم. همینطور تابلوها را چک میکردیم که دیدیم پرواز تابان بازم تاخیر خورد و این بار شد 4 صبح. واقعا بد بود. خلاصه ما چمدونها را تحویل دادیم و حداقل اینطوری دو تا چمدون ازمون کم شد ولی بازم خستگی بیش از حد و بی تابی نوزاد دیگه واقعا اذیت کننده بود. من با کالسکه اون را همینطور این طرف و اونطرف میبردم ولی چون اونجا خیلی نور بود نوزاد نمیتونست بخوابه.

بخش استراحت فرودگاه با صندلیهایی که اصلا به راحتی فرودگاه مهراباد نیست
بخش استراحت فرودگاه با صندلیهایی که اصلا به راحتی فرودگاه مهراباد نیست
تاخیر هواپیمای تابان
تاخیر هواپیمای تابان

توی وبسایت فرودگاه نوشته بود کالسکه بچه رایگان وجود داره ولی کالسکه ها فقط برای بچهای بالای سه چهار سال بود به نظرم و اصلا برای نوزاد مناسب نبود. خیلی کار خوبی کردیم که کالسکه آورده بودیم. اتاق مادر و کودک هم اصلا شبیه به تصاویر موجود در وبسایت نبود. فوق العاده کوچیک و کثیف. یه بار که خیلی نوزادمون بی تابی میکرد من رفتم که داخل یکی از این اتاقها پوشک و لباسش را عوض کنم که بعد کلی معطلی دیدم یه خانوم محجبه اومد بیرون و تا صحنه را دید گفت ببخشید من رفته بودم لباس عوض کنم. تازه یه خانوم دیگه هم پشت سر من بود که نوزاد اونم بی تاب بود. واقعا بی فرهنگی دیگه جهانی شده. چرا باید بی توجه از اتاق تعویض پوشک برای تعویض لباس و سرویس بهداشتی استفاده کنن....

این مجموعه 8 یورو
این مجموعه 8 یورو

دیگه نزدیکای ساعت چهار صبح بود که دیگه ما هیچ کدوم رمق نداشتیم. من یه نوشابه برای همسرم خریدم (7یورو!! واقعا گرون! توی فنلاند یک نوشابه کوکاکولا قوطی 3 یورو) که یه مقدار قندش افتاده بود و یه چایی ترک برای خودم سه یورو. یعنی فک کنید انقدر تحت فشار بودیم که من به داداشم زنگ زدم که اگه دیگه تاخیر بخوره با پرواز 7 صبح برمیگردیم هلسینکی. رفتم دم گیت و دیدم سه تا دختر ترک اونجا هستن. بهشون گفتم ساعت 4 هواپیما پرواز میکنه یا 4 تازه ما سوار میشیم. چون 3:30 بود و هنوز اعلام نکرده بودن که باید بریم وارد هواپیما بشیم. دختره در حالی که داشت تخمه میخورد و پوسته اونو تف میکرد بیرون گفت: ممکنه!!! یعنی هیچ احترامی قائل نبود که یک جواب کامل بده.

خلاصه وقتی اعلام کردن که بریم وارد هواپیما بشیم من دیدم سیل جمعیت دارن به سمت گیت حرکت میکنن. واقعا نمیدونم یه هواپیمای کوچیک مگه چقدر جا داره. یه لحظه فک کردم ایرباس ای 380 باشه که این همه جمعیت دارن میرن. بعدش دیدم نه یه هواپیمای کوچولو. داستان این بود که صندلی ها کنار هم و با فاصله خیلی کم بود. وارد هواپیما که شدیم دم در، کالسکه را با یه کری آن از ما گرفتن، ظاهرا چون جمعیت زیادی را داخل هواپیما جا داده بودن جا برای کری آن ما نبود. واقعا وحشتناک بود. بوی بد داخلی کابین، گرما، سر و صدا و دعوای مسافرا با مهماندار، همه و همه باعث شد نوزاد ما شروع به گریه کنه. زمانی که تقریبا جنجالها کمتر شد و ما تونستیم اوضاع را برای نوزاد مرتب کنیم و شیر را آماده کنیم که لحظه تیک آف بخوره، چراغهای داخل هواپیما را خاموش کردن. یعنی میخواست نایت لایت باشه. ولی داستان این بود که اصلا نایت لایت خلاصه میشد به چراغ بستن کمربند. تاریکی محض. خلاصه با جیغ نوزاد ما و داد و بیداد مسافرا چراغا دوباره روشن شد. میشه گفت تقریبا نزدیک به یک ساعت هواپیما روی باند برای خودش راه میرفت و نهایتا پرواز کرد. خیلی داغون بود. اصلا من توصیه نمیکنم پرواز تابان را.

دومین تاخیر هواپیمای تابان
دومین تاخیر هواپیمای تابان

نزدیکای ساعت نه صبح بود که اعلام کردن داریم در فرودگاه امام فرود میایم. برای منی که تا اینجا همه سر سبزی دیده بودم وقتی به پنجره هواپیما نگاه میکردم فقط رنگ خاک میدیدم. غبار آلود و گرم به نظر میرسید. وقتی پیاده شدیم من از مهماندار خواستم که کالسکه را به من بده و اون گفت کالسکه را برو از بار تحویل بگیر. گفتم من اینجا تحویل دادم با کری آن. اون گفت نمیدونم برو از پایین پله ها بپرس. توی اون هوای داغ با یه بچه به بغل رفتم پایین یه آقایی بود که اصلا توجه نکرد به حرف من. گفتم من الان نیاز به کالسکه دارم و این رفتار اصلا درست نیست. در ثانی من اصلا رسیدی ندارم برای وسایلی که به شما دادم.

خلاصه... اینکه میگم خلاصه واقعا دارم خلاصه میکنم. سوار اون اتوبوس گرم شدیم و نوزاد دیگه از این گرما کلا بی حال شده بود. وقتی رفتیم توی فرودگاه من فقط سریع حرکت میکردم که زود برسم و اون کری آن را حداقل بردارم. چون وسایل خیلی مهمی اونجا داشتم. به هر حال بهترین قسمت داستان اینجا بود که دیدم برادر و پدرم اومدن پیشواز ما. واقعا خیلی معرفت میخواست اون همه راه را از اصفهان تا فرودگاه امام کسی بیاد و این همه تاخیر را اونجا بمونه تا ما را برگردونه. با اینکه من بهشون گفته بودم که با تاکسی میایم و اونها زحمت نکشن.

اولین دیدار پس از 20 ماه. آغوش برادر و پدر و رسیدن به خاک ایران. حس بسیار گرم و خشک و همراه با غبار محلی داشت. ولی شوخی میکنم ما انقدر خسته بودیم که فقط به بقا فکر میکردیم. اینکه شیر بچه رابدیم، پوشک را عوض کنیم و بریم اصفهان. جالب بود. چیزی که فقط توی ایران میشه دید این بود که به یه کافه های اونجا گفتم آبجوش میخوام اون هم به من داد. بدون دریافت هزینه. توی فرودگاه. اینجا با تمام کمبودهاش باید بشه بهترین پرسنل فرودگاهی جهان. نه آی اس تی که همه دنبال پولن و کسب در آمد.

  1. واسا → هلسینکی (پرواز داخلی)

  • فاصله هوایی: حدود 370 کیلومتر

  • مدت پرواز: حدود 1 ساعت

  1. هلسینکی → فرودگاه استانبول (IST)

  • فاصله هوایی: حدود 2,150 کیلومتر

  • مدت پرواز مستقیم: حدود 3 ساعت و 45 تا 50 دقیقه.

  1. استانبول (IST) → تهران (فرودگاه امام خمینی)

  • فاصله هوایی: حدود 2,050 کیلومتر

  • مدت پرواز: حدود 3 ساعت و 20 تا 40 دقیقه

مجموع مسیر

  • فاصله کل: حدود 4,570 کیلومتر

  • زمان پرواز خالص: حدود 8 تا 8.5 ساعت بدون در نظر گرفتن زمان ترانزیت و تاخیر

این زمان 8 ساعته بدون در نظر گرفتن تاخیر و صرفا فقط زمان سه ساعته ترانزیت میشه: 14 ساعت. ولی تاخیر و نبود پرواز کانکشن به تهران علاوه بر اینکه هزینه تحویل چمدانهای بزرگ و جا به جایی اونها برای مسافر را داره، برای ما 27 ساعت طول کشید. یعنی چیزی تقریبا دو برابر....

نوزادهواپیماتجربه سفرترکیهایران
۰
۰
دیر و زود
دیر و زود
سریال زندگی من...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید