
ماجرای عجیب این بود که من مدتی متوجه شده بودم که توی خونه ما غیر از ما، فرد یا افراد دیگهای هم رفتوآمد دارن.
مثلاً میدیدم که کولر که روی دور کند بوده، الان تند شده یا چایساز روشن شده و یکی اینجا چایی خورده و رفته، در حالی که لیوانش هنوز داغ بود.
دیگه معطل نکردم.
به خانومم گفتم باید خیلی سریع از این خونه بریم و وسایل رو جمعوجور کنیم. من هم همسرم رو با نوزاد فرستادم خونه مادرش. به سرعت وسایل رو با همراهی پدرم و مادرم بستهبندی کردیم و هماهنگ کردم با یه باربری.
تماس گرفتم و باربری گفت اگر در هر دو تا مقصد آسانسور ندارین و طبقه دوم هم باشه، میشه برای سه ساعت نه میلیون و نیم.
خلاصه قرار شد بیان و من بهشون گفتم یه سری وسایل هم باید در مقصد جابهجا بشه که گفتن این رو با خودشون طی کنم.
قرار شد ساعت هشت صبح بیان.
من ساعت هشت سر کوچه بودم که دیدم خبری نیست. زنگ زدم، گفتن: «ما اینجا منتظریم.»
یعنی منتظر مونده بودن که ساعت بره و اینا با من حساب کنن. یعنی اگه من پیگیری نمیکردم، اینا میموندن تا من بهشون زنگ بزنم.
خلاصه.
تا پیاده شدن همشون گفتن ما صبحونه نخوردیم و برامون آش بخر.
یه نیم ساعتی صبحونه خوردن و شروع کردن.
اول هر کدوم شروع کردن سیگار کشیدن که من گفتم لطفاً توی آپارتمان و قسمتهای مشاع ساختمان سیگار نکشین و میشه گفت اینو صد بار تکرار کردم و بازم انجام میدادن.
بعد صد بار گفتم از آسانسور استفاده نکنین و بازم استفاده کردن.
خیلی اذیت کردن.
اصلاً کار بلد نبودن. وقت حسابوکتاب هم میشه گفت چند میلیون اضافه گرفتن و با اینکه من بهشون ناهار هم دادم، ساعت صبحانه و ناهار رو جزو کار حساب کردن. زمانی هم که برای جابهجایی بارها در مقصد حساب کرده بودیم، با من دوبل حساب کردن؛ با هزینه ماشین و چهارتا کارگر.
خلاصه من حوصله بحث باهاشون رو نداشتم که به خاطر پنج میلیون درگیر بشم باهاشون. چون واقعاً آدمهای عجیبی بودن.
به قول گفتنی، سوسول نیستم، ولی وقتی طرف میگه «تا پول واریز نکنی از خونه نمیرم بیرون»، من باید زنگ بزنم پلیس و داستان و یه سری دشمنتراشی کنم و طرف خونه منو بلده و خلاصه اذیت میشم.
اسم باربری صادق بار بود که بسیار کلاه بردار هم بود

ولی همینطور که اول داستان گفتم، این شک من از حضور یه نفر غریبه تبدیل به یقین شد.
از توی پاکت ارزها، صد یورو کم شده بود.
با اینکه قبل از اسبابکشی بود و این کارها نشون میداد اون فرد از همین اعضای ساختمان بوده و میدونسته که ما نیستیم و خلاصه اینجا برای خودش لذت میبرده و حالا که ما اومده بودیم و داشتیم جمعوجور میکردیم، گفته بذار یه جوری بردارم که کسی شک نکنه.
خلاصه ما زدیم بیرون.
ولی من فکر میکنم توی اون خونه دوربین کار گذاشته بود تا تمام ورود و خروجهای ما رو چک کنه. چون غیرممکنه کسی بتونه بعد ما بیاد و چای بخوره و کولر بزنه و بره و هیچی برنداره.
حتی من یه مقدار پول گذاشتم عمداً که ببینم چی میشه، ولی کم نشد. اما وقتی طرف دیده که ما داریم جمع میکنیم، دیگه گفته بذار اینو بردارم که شاید هم متوجه نشه.
احتمالی که میدم اینه که کار یه آدم کمسنوسال بوده.
به هر روی تمام شد. هر چه که بود و نبود.
من همیشه از همین تمومشدنها بدم میومد. ولی این بار خیلی سخت بود. خیلی کار داشتیم.
از مریض شدن نوزاد و اینکه نوبت گرفتن دکتر سخت بود گرفته، تا اینکه باید ساعتها توی مطب دکتر بمونیم و هر کدوم دارویی میدن و میگن نه، فلان دارو رو ندین و اون خوب نیست و...
یادمه رفتیم یه دکتر برای نوزاد و گفت مثلاً این دارو رو بدین.
من به دکتر گفتم: «میشه لطفاً روی یه کاغذ بنویسین که بیماری چیه که من توی فنلاند به دکتر خودش نشون بدم؟»
گفت باشه و روی یه کاغذ یک در دو سانتیمتر، با یه خط ناخوانا یه چیزی نوشت که میخواستم بندازم جلو خودش توی سطل آشغال.
اصلاً وقتی وارد مطب شدیم از جاش بلند نشد نوزاد رو یه معاینه بکنه. همینطور سر جاش که بود، نوزاد رو که توی کالسکه بود نگاه کرد و شروع به نوشتن کرد.
اینجا توی فنلاند درسته که سیستم بیمارستانی خیلی دارو نمیده و سرعتشون خیلی کمه، ولی دقیق بررسی میکنن. دارو به ندرت میدن و سر ساعتی که گفته وارد مطب میشین و هر ویزیت حداقل نیم ساعت طول میکشه.
توصیههای اطرافیان هم باحال بود.
یکی میگفت بهش خاکشیر و نبات بدین.
یکی میگفت نه، بهش بادوم بدین با برنج.
یکی میگفت نه، اصلاً شیرخشکش رو عوض کنین.
آخه ما تقریباً ۴۰ تا شیرخشک فنلاندی ضدکولیک براش آورده بودیم و اونا میگفتن به درد نمیخوره، باید شیر مادر بخوره و اینجور و اونجور.
یکی میگفت آب جوش رو دوبار نجوشونین، سمی میشه.
یکی میگفت شیر بهش ندین و بذارین وقتی گرسنه شد.
یا مثلاً مهمونی تا سه صبح طول میکشید و نوزاد عصبی میشد. میگفتن چرا میخوابونیتش؟
تازه ما فهمیدیم هر جا دعوت شدیم باید ظهر باشه که اگرم طول کشید، ساعت خواب نوزاد خراب نشه.
ولی بازم نمیشد.
با این وجود هر کاری کردیم، بازم یه سری اصرار میکردن که باید شب باشه. واقعاً شب اذیتکننده بود و نمیدونم این پافشاری برای چی بود.
ما به نوزاد یه مقدار شیر بادوم دادیم که باید بادوم رو رنده میکردیم و عصارهگیری و بعد لعاب برنج و خلاصه خورد و دیگه سخت شیر میخورد.
آخه شیر خودش مواد بسیار زیادی داشت که براش مفیدتر بود.
ولی بعد یه مدت دیدیم اوضاع داره از کنترل خارج میشه و ما برگشتیم به توصیه آخرین پزشک؛ به شیرخشک. گفت فعلاً تا شش ماه باید فقط شیرخشک باشه.
خلاصه یه اصراری کلاً وجود داشت توی هر چیزی.
مثلاً کولر میگفتن نزنین، ما نمیزدیم، میگفتن اینجا گرمه کولر بزنین.
یا به صورتش گلاب بزنین یا خیار بذارین روی پاش.
ولی این بین موارد خوب هم زیاد بود.
مثلاً یه ژل بود که گفتن بزنین به لثههاش، آروم میشه و خیلی خوب بود.
یه مشکل دیگه این بود که مواد بهداشتی کودک توی ایران همه عطر و رنگ دارن.
توی فنلاند میشه گفت هیچ شامپو و صابون و کرم کودکی پیدا نمیکنین که رنگ و عطر داشته باشن. حتی دستمال مرطوب هم عطر داشت.
میشه گفت ایران ترکیبی از توصیههای عطاری بود، به همراه رنگ و عطر مواد شوینده و زرقوبرق داروها با اسمهای جذاب و مارکتینگ بالا.
هر کسی هم تمایل داره بگه روش من درسته.
یه مورد دیگه که بود، این بود که یه حرفی شد سر فرودگاه.
یکی گفت فرودگاه استانبول خیلی بزرگ و پیشرفتهتره از فرودگاه امام.
یه نفر دیگه که اصلاً نرفته بود فرودگاه آیاستی ترکیه رو ببینه، گفت: «نه، فرودگاه امام خیلی بزرگه.»
گفتم: «مگه شما رفتین؟»
گفت: «نه، ولی فرودگاه امام خیلی بزرگه.»
بعد به اون که رفته بود گفتم: «تازه فرودگاه هلسینکی خیلی تمیزتر و بهتره. مثلاً قیمتهاش خیلی کمتره و احساس امنیت بیشتری میکنی توی اون فرودگاه.»
گفت: «نه، فرودگاه استانبول بهترین فرودگاه جهان شده توی ۲۰۲۶.»
گفتم: «بله، ولی اونجا احساس آرامش بیشتری دارین.»
گفت: «نه.»
اَلا و بِلا حرفی که من میزنم درسته.
جالب بود برام.
یا مثلا شرکتی که قبلا توش کار میکردم به ضامن من تماس گرفته که بیاین و سفته ها را بگیرین. منم با همسرم رفتم. یه دفتری بود که برودت کولر گازی تا توی کوچه بود. نماد اتلاف انرژی. رفتیم تو و یه آقایی داشت با ادبیات بسیار زشتی با یکی دیگه پشت تلفن صحبت میکرد. اصلا براش مهم نبود که ما هم اونجا هستیم. بهش داستانو گفتیم و اونم گفت ببین سفته ها همه دست یه نفر بوده که کارشو ول کرده رفته. بی خیالش بشین. فک کن یه شرکت بزرگ این ساز کارشه. تازه گفت شما سه میلیون و نیم از شرکت طلب دارین و برین بگیرین و همسرم هفت میلیون و نیم. ما قیدشو زدیم. گفتیم اینم بریم میگن فلانی نیست و هست و داستان. رهاش کردیم.
شاید یکی از چیزهایی که در این سفر بیشتر از همه فهمیدم همین بود؛ اینکه بعد از بیست ماه دوری، فقط ایران عوض نشده بود. خود ما هم عوض شده بودیم.
چیزهایی که قبل از رفتن شاید اصلاً نمیدیدیم، حالا جلوی چشممون بود. چیزهایی که برای بقیه عادی بود، برای ما عجیب شده بود و چیزهایی که برای ما عادی شده بود، شاید برای بقیه عجیب به نظر میرسید.
و با همه اینها، وسط همه این شلوغیها، گرما، قیمتها، دکتر و نوزاد، اسبابکشی، بحث و دعوا و داستانهای عجیب، هنوز خانواده بود، دوست بود، غذا بود، خاطره بود.
شاید همین تضاد بود که این سفر رو برای من اینقدر عجیب کرد.
ما بعد از بیست ماه برگشته بودیم به جایی که زمانی خانهمان بود، ولی حالا هم ایران تغییر کرده بود و هم ما.
ولی درباره اون صد یورو که از ما زده شد و یا اون باربری که چند میلیون از ما گرون تر گرفت و یا اون دکتری که اصلا از جاش پا نشد که نوزاد را معاینه کنه و همه این موارد میشه گفت سرقت بود. شاید اون صد یورو به نظر سرقت بیاد ولی بقیه هم سرقت به حساب میاد. با این تفاوت که دکتر چون شان اجتماعی بسیار بالایی توی ایران داره، همه میگن نه اینجوری نگو و فلان. ولی به نظر من همه اینا سرقته.