اصطلاحاتی وجود دارد که هرگز نباید در محل کار به رئیس خود بگویید. کنار آمدن با رئیس، یک پدیده ی فوق العاده است. مخصوصاً به این دلیل که کار روزانه را لذت بخش می کند.
حتی ممکن است شما آنقدر با رئیس خود صمیمی شوید که بعد از ساعات اداری، به بیرون رفته، یا حتی او را به مراسم عروسی خود دعوت کنید. اما به یاد داشته باشید که دوست شما، همواره ارشد شما است، و باید حواستان به پرهیز از بعضی از اصطلاحات باشد. صداقت، مهم ترین اصل در محل کار است. ولی مانند تمام قوانین، استثناهایی دارد.

رئیس شما، تمایل به شنیدن مخالفت ندارد. اگر شما تردید دارید، آنها را درمیان گذاشته، و نظر رئیستان را بپرسید تا مشکلات محیط کاری کمتری داشته باشید.
یکی از راه های تصمیم گیری برای دانستن اینکه باید فکر خود را با رئیس/رفیق خود در میان بگذارید یا خیر، این است که خود را جای او بگذارید.
انتقاد آشکار و بیان اشتباهات رئیس، حتی اگر رفیق شما باشد، با ضربه زدن به غرور او باعث کنار گذاشتن شما از جلسات آینده، و بی ارزش شدن حرف هایتان می شود.
توانمندی، یک ویژگی با ارزش است، و حتی اگر با رئیستان رفیق باشید، به معنای این نیست که حتماً در پروژه های مهم خبردار می شود.

همه قوانین کاری، ثبت شده نیست. همانطور که در یک تیم، بازیکنان چند پست دارند، شما نیز برای آسانتر کردن کار رئیس، باید انعطاف پذیر باشید.
اعلام این که یک کار، خارج از مسئولیت شماست، نشان می دهد که شما به موفقیت شرکتتان اهمیتی نمی دهید.
شاید شما جواب تمام سؤال ها را ندانید، اما یک حدس مناسب، یا قول یافتن جواب، از شانه بالا انداختن بهتر است. با وجود این که دوستان، پشت یکدیگر می ایستند، اگر زمانی حس کردید کاری را به دوش رئیستان انداختید، اشتباه کردید!
بعضی افراد بر این باورند که این اصطلاح، یک جواب مناسب بوده، و به معنای این است که فرد، تمام تلاش خود را می کند. اما شما حس ترید را به رئیستان وارد می کنید. زمانی که رئیس به شما دستوری می دهد، می خواهد برای جواب تا زمانی خاص، روی شما حساب کند.

این مورد شبیه به "کار من نیست" است. شاید شما قصد شوخی دارید، یا می خواهید تقاضای افزایش حقوق کنید، اما این اصطلاح، بسیار غیر حرفه ای و نا به جا بوده، و این موضوع که شما در کار خود جدی نیستید را القا می کند.
همه ما گاهی اوقات دچار مشکل می شویم، و برای کمک احساسی به دوستان خود مراجعه می کنیم. اما این امر هرگز نباید به کارتان ضربه وارد کند.
شما نباید ضربههای روحی خود را نادیده بگیرید. اما چرا رئیستان باید منتظر کنار آمدن شما با مشکلات روحیتان باشد؟ در این روزها بهتر است مرخصی بیماری بگیرید، و به مادرتان برای کمک روحی مراجعه کنید.
گاهی، شغل شما شامل کمک به سایر کارمندان می شود. به گفته ی تیلور: رئیس ها تحمل کارمندانی که کار تیمی نمی کنند را ندارند.
از شایعه، قضاوت کردن و پیش داوری بپرهیزید. اگر از چیزی مطمئن نیستید، صبر کنید تا روی آبروی خود ریسک نکنید، چون ممکن است ضرر کنید.
چیدن برنامه، بیرون ساعات کاری، اشکالی ندارد. اما بهتر است آن را پنهان کنید. هیچ وقت جلوی سایر کارمندان در مورد برنامه هایتان با رئیس، حرف نزنید، زیرا می تواند سبب حسادت سایر کارمندان شود.
گفتن این "ولی" نشان می دهد که شما از اشتباه خود پشیمان نیستید. یک "ببخشید، دفعه بعد دقت می کنم" ساده، مناسب ترین جواب برای زمانی است که گند زده اید.

این بدترین جوابی است که شما می توانید به رئیستان بدهید. اگر شما با وجود تمام تلاشتان، اشتباهی کردید، این امر نشان دهنده ی عدم توانایی خودتان است. جواب درست "دفعه ی بعد درستش می کنم" است.
یک رئیس تحمل تنبلی شما را ندارد. مطمئن شوید که تمام گزینه ها را قبل از رد کردن، به خوبی آزمایش کرده اید. زیرا ممکن است رئیستان، گزینه ی متفاوتی را ارائه داده باشد.
یا می توانید توضیح دهید که با وجود اینکه شما پیشنهادات رئیس را جدی می گیرید، گزینه های مختلفی را امتحان کرده، و نتیجه ای نگرفته اید. اما همچنان از راهکارهای جدید استقبال می کنید.
کنار نیامدن با دیگر با دیگران در پیش دبستانی، اتفاق خوبی نیست، چه برسد به محل کار! از شما این انتظار می رود که برای انجام کار به بهترین شکل ممکن، مشکلات شخصی را کنار بگذارید، و انتظار نداشته باشید که رئیستان این مسأله را درک کند و تیم جدیدی را برای شما انتخاب کند!