صبح نویسی!

تصمیم جالبیست، همان طور که به آن فکر می‌کنم مزیت‌هایش را در ذهن می‌آورم.

صبح که بنویسی هم از دیدن طلوع آفتاب در پس پرده لاجوردی آسمان لذت می‌بری هم...

صبح که بنویسی به خودت افتخار می‌کنی که روزت را با یک کار مهم و مورد علاقه‌ات آغاز کرده‌ای.

صبح که بنویسی تمام درد و دل‌هایت را با جناب کاغذ و قلم کرده‌ای و آنگاه نیاز به هیچکس نداری تا غرغر‌های مغزخورت را سرش هوار بزنی.

صبح که بنویسی همیشه با عشق به همه چیز نگاه می‌کنی، یاد می‌گیری نگاهت باید عمیق‌تر و متفاوت‌تر از دیگران باشد. شاید اولین جمله‌ای که به زبان می‌آوری تا تشکر کردن را بیاموزی هم همین باشد:«خدایا شکرت که می‌نویسم.»

نوشتن فرصتی برای یادگرفتن است، یادگرفتن زندگی و آن چیزهایی که دوسشان داری و دیدن است، دیدن آن چیز‌هایی که از آنها چشم پوشیده بودی. پس یاد بگیر و ببین و لبخند بزن، تو با تمام آنها که در خواب نازشان غوطه‌ورند فرق داری، یک تفاوت اساسی...

هر روز در این صفحات به خود یاد آوری کن که چه هستی و که هستی و برای رسیدن به هدف‌هایت به جلو حرکت کن و از گذشته و آینده نهراس.

من می‌توانم هم اضافه کن، من می‌توانم با چاشنی حرکت خود توانستن است پس تو می‌توانی.

پس صبح بنویس، مانند من که هم طلوع را دوست دارم هم طلوع کردن را!