
سالهاست که سازمانهای دولتی و شرکتهای خصوصی ایرانی تدوین طرحهای تحولدیجیتال را در دستور کار خود قرار دادهاند. در این مدت، بودجههای کلانی تخصیص یافته، زیرساختها نوسازی شده، برنامههای کاربردی توسعه یافتهاند و تلاش شده است تا حرکت به سمت فناوریهای دیجیتال مانند هوشمصنوعی و بلاکچین آغاز شود.
اما وقتی از پوسته بیرونی این سازمانها عبور میکنیم و به هسته مرکزی و مدل عملیاتیشان نگاه میاندازیم، هنوز اثر چندانی از دیجیتالی شدنِ واقعی دیده نمیشود؛ اغلب دستاوردها به چند برنامه کاربردی یا استفاده محدود از هوشمصنوعی خلاصه شدهاند.
در اکثر پروژههایی که در کشور اجرا شدهاند، مشکل اصلی کمبود بودجه یا زیرساخت فناوری نیست؛ بلکه ریشه این ناکامی را باید در جای دیگری جستجو کرد: پروژههای تحول دیجیتال را مشاوران اجرا نمیکنند، بلکه این تیمهای داخلی سازمانِ کارفرمایی (از جمله معاونت فناوری اطلاعات، معاونت طرح و برنامه، معاونت کسبوکار، معاونت ریسک و تطبیق، تیمهای امنیت و ...) هستند که مسئولیت اجرا را بر عهده دارند.
با نگاهی به وضعیت فعلی سازمانها در ایران، مشاهده میشود که اکثر آنها برنامه مشخصی برای توسعه مهارتهای دیجیتال پرسنل خود ندارند و علاوه بر این، سرمایهگذاری برای تحول فرهنگ سازمانیشان انجام ندادهاند. نکته کلیدی این است که: تحولدیجیتال با صرف منابع فراوان برای تأمین زیرساختهای فناوری، توسعه برنامههای کاربردی یا استفاده غیرهدفمند از هوشمصنوعی محقق نمیشود؛ بلکه دستیابی به آن در گرو پرورش ذهنهای دیجیتال و ایجاد سازمانی کاملاً هوشمند با DNA دیجیتال است.