
گزارش Global Cybersecurity Outlook 2026 نشان میدهد تابآوری سایبری مستقیماً به توانایی سازمان در بهحداقلرساندن اثر حوادث سایبری بر اهداف اصلی کسبوکار بستگی دارد. اگرچه ۶۴ درصد سازمانها اعلام کردهاند حداقل الزامات تابآوری سایبری را برآورده کردهاند، اما تنها ۱۹ درصد معتقدند سطح تابآوری آنها فراتر از این الزامات است. در عین حال، حملات باجافزاری سال ۲۰۲۵ به شرکتهایی مانند Marks & Spencer، Harrods و Co-op نشان داد که تهدیدهای سایبری همچنان یکی از مهمترین ریسکهای کسبوکار هستند.
گزارش، چارچوبی با عنوان Cyber Resilience Compass معرفی میکند که هفت مؤلفه کلیدی سازمانهای تابآور را در بر میگیرد: رهبری، حاکمیت، ریسک و انطباق، افراد و فرهنگ، فرایندهای کسبوکار، سیستمهای فنی، مدیریت بحران و تعامل اکوسیستمی. این چارچوب نشان میدهد تابآوری تنها با سرمایهگذاری در فناوری ایجاد نمیشود، بلکه به مجموعهای از قابلیتهای مدیریتی و سازمانی وابسته است.
یکی از مهمترین یافتههای گزارش، نقش هیئتمدیره در سازمانهای بسیار تابآور است. تقریباً همه این سازمانها از مشارکت هیئتمدیره در امنیت سایبری خبر دادهاند. اعضای هیئتمدیره بهطور منظم گزارشهای امنیتی دریافت میکنند، در تصمیمگیریهای امنیت سایبری مشارکت دارند و نقش مشخصی در نظارت بر این حوزه ایفا میکنند. گزارش «Elevating Cybersecurity» نیز تأکید میکند مدیران ارشد امنیت اطلاعات باید اختیار کافی برای تبدیل اولویتهای امنیت سایبری به اقدامات راهبردی کسبوکار داشته باشند.
تفاوت سازمانهای تابآور و کمتابآور تنها به ساختار حاکمیتی محدود نمیشود. سازمانهای تابآور کمبود نیروی متخصص کمتری دارند، امنیت را در فرایندهای تدارکات وارد کردهاند، امنیت فناوری عملیاتی و ابزارهای هوش مصنوعی را بهصورت مستمر ارزیابی میکنند و برای مدیریت بحران و بازیابی برنامههای مشخص و تمرینهای منظم دارند. همچنین امنیت تأمینکنندگان و شرکای اکوسیستم را بهطور مستمر پایش و ارزیابی میکنند.
دادههای گزارش نشان میدهد فاصله میان سازمانهای تابآور و کمتابآور، بیش از آنکه ناشی از فناوری باشد، یک شکاف حاکمیتی است. رهبری، حاکمیت، مدیریت ریسک، فرهنگ سازمانی و مشارکت فعال هیئتمدیره، مهمترین عوامل ایجاد تابآوری سایبری هستند. به همین دلیل، امنیت سایبری دیگر صرفاً یک موضوع فنی نیست، بلکه به یکی از اولویتهای اصلی هیئتمدیره و راهبرد کسبوکار تبدیل شده است.