از نو گام هایم را به هوای رخ تو برمیدارم
با هر قدمم بذر عشقی برای تو میکارم.
به شوق دیدن روی ماهت رهگذر شده ام
به دل شب سوگند، آواره کوچه پس کوچه های خیالت شده ام.
میکنم گذر، چون رهگذری بی کس
میکنم فکر، گر پیش رویم ظاهر شوی بی یار.
سر به زیر و دیده به گام هایم
بی امید که به سوی من آید عبور هایت.
بس که یک عمر قدم زدم کوچه های شهر را
جز خیالت کس نشد همراه گذر هایم.
در فکر روی او، که ناگه رهگذری آمد
با بوی دیرینش ربود آرام جانم را
برافراشتم سر را، با همه زخم های دل
عطرش رسید برای خاک کوی آشنایم را
ایستاده با جانِ گرفته، بو کشیدم عشق را
عابری خندان و قهقه کشان.
گفتا: زلیخا شده ای، کور شده ای
میکشی بوی یوسف گمگشته ات را.
مرد دیوانه نمی آید بویی ز اطرافت را
کجا یوسفی هست، که عطرش پر کند تاریکی شب را.
خوشا زلیخا را که بود یوسفش نزدیک
تو مانده ای بی دیده و خسته، میان هیچ...👩🏻🦯💔