حکومت و انسان

برای هر انسانی ، زندگی معنا و مفهومی جداگانه دارد، اما اگر زندگی را - در بعد فردی و اجتماعی- بتوان تعریف کرد، می‌توان گفت که زندگی، چون تلنگری ست میان نیستی و جاودانگی .ما از نیستی به دنیا آمدیم، و با مرگ جاودانه خواهیم شد.( البته این دیدگاه نگارنده است و ممکن است شما دیدگاه متفاوتی نسبت به زندگی داشته باشید ). آغاز و پایان زندگی هر انسان، همچون روزی آفتابی ست ، که در میان دو شب احاطه شده، با تولد در این جهان هستی، خوشید زندگی مان طلوع میکند و به اجبار زمان به غروب خود نزدیک می‌شود. اینکه حرکت مان به سوی انتها بر کدام مدار در حرکت کند، انتخاب ماست.

پس روزها را به آرامش بخوان و خود را فراموش مکن، که از هیچ پدیدار شدی و نفس می‌کشی، و فراموش نکن، لذتی که پس از ساعتی به اوج برسد، تو را به تکرار می خواند ، و هر چه بیشتر تکرار شود در برابر درد ناتوان ات میکند. و هر چه در برابر آن ناتوان باشی، آن را خدای خود کنی، و در پی آن باشی.

ولی از دردمندی نترس، چرا که درد، مانند اندوه است که به جای روح ، بر جسم ات نشیند، و میدانی که انسان در همه حال اندوهی غریب در دلش دارد .این بر جسم ات نشیند و آن یکی روح ات را آزرده سازد. پس عادت به طلب این دنیا مکن، فراموش نکن جهان هستی هم چون تو ظاهر و باطن دارد . انسان امروز عادت کرده که این زندگی را چنان ارزشمند بداند، که معنا را فراموش کند، ما اینجاییم تا برای آینده ای فراتر از این جا خود را بسازیم. جسم ما، روح را می سازد تا در جهانی که در آن، روح ات ،جسم خواهد بود آماده ات سازد.

پس این را بیاد بیاور که زیور این دنیا به اندازه یک لحظه از زندگی هم ارزشمند نیست. اگر قرار است زندگی به درد، ناتمامی و نیستی ختم شود، برای موجوداتی که برای تعقل، امید، آفرینش و عشق به دنیا آمده اند، تجربه ای بی رحمانه و بیهوده به نظر می رسد. انسان به عنوان موجودی دارای احساس و درایت، می‌خواهد زندگی‌اش معنا پیدا کند، و باور آن برایش سخت است که این‌چنین نباشد، مگر اینکه چیزی بیش از آنچه می‌بیند وجود داشته باشد - مگر اینکه نظمی ابدی و زندگی جاودانی در ورای این مرگ مه آلود وجود داشته باشد. که هیچ کس نمی‌تواند بگوید در پس این بیداری از مرگ چه چیزی در انتظارت خواهد بود.

شاید به سخره ام گیرند که مسائل عاقلان را و بحث این چنین را با تصوری بیهوده مطرح کنم و برای شما توضیح دهم: مسئله‌ی معنا بخشیدن به آشفتگی های ظاهری این دنیا، مرا به یاد میل کودکانه ام می اندازد که چه می‌شد اگر می‌توانستم، یک بسته آب در پاکتی ریخته و از طریق پست برای دیگری بفرستم؟! گیرنده پاکت را باز کند و سیل را در دامان خود رها می کند. اما این بازی هرگز جواب نمی دهد، چون ریختن یک لیتر آب در یک پاکت نامه‌ی کاغذی ( در دوران کودکی ام ) به طرز آزاردهنده ای غیرممکن است. می‌دانید انواع کاغذها وجود دارد که وقتی خیس شدند، آب را حفظ کنند و از هم نمی پاشند، اما مشکل این است که، خود آب را نمیتوان در پاکت نامه ریخت و در پاکت را بست.

حکومت ایران نیز همینگونه برای خود برنامه می‌ریزد ، هرچه بیشتر تلاش میکند برای حفظ خود تا مشکلاتش را در سیاست و اقتصاد، هنر و فلسفه، فرهنگ و دین حل کند، نمی‌تواند درب پاکت را ببندد، و بیشتر از قبل دامان خود را خیس میکند. آزادی و آزادی خواهی در طبیعت هر انسان و هر جامعه ای وجود دارد، مفهومی پاک و بی آلایش است که در دل انسان از ابتدای زندگی اش جوانه می‌زند و با او رشد می‌کند، و چون استبداد و استبداد طلبی دقیقا بر خلاف طبیعت رفتار می‌کند، نیازمند تلاش بی وقفه و صرف هزینه های گزاف برای حفظ آن است . حتی اگر به تصور حکومت، نخبگان و دانایان و زیرکان روزگار را گرد هم آورد، نمی‌تواند بر خلاف فطرت انسان مشکلاتش را برطرف سازد ، چرا که این تلاش پیوسته برای حفظ استبداد ، در نهایت از جایی در در بدنه ی خود دچار شکست خواهد شد، چرا که غیر ممکن است که فطرت انسان را تغییر داد . پس به ناچار شروع انکار حقیقت خواهد پرداخت ، مشکلات را نادیده خواهد گرفت و به خشونتی غیر قابل توصیف روی خواهد آورد. اکنون هر انسانی که در این مملکت زندگی میکند به وضوع میتواند نشانه های این رفتار را ببیند .

ما چیزهای زیادی در مورد تاریخ می دانیم، در مورد تمام آنهایی توانستند برای سعادت مردم تلاش کنند و در تاریخ به نیکی ماندگار شدند. اکنون تنها زمانی ست که این حکومت میتواند به تاریخ نگاه کند و رفتار هم کیشان خود را در هر برگ از تاریخ جستجو کند و از سرنوشتی که در انتظارش است رهایی یابد. ما جزئیات زیادی در مورد مشکلات زندگی هست که حکومت آنها را نادیده می‌گیرد و باعث می‌شود مردم در برابر ساده نشان دادن آنها مقاومت کنند، و این باعث میشود شرایط پیچیده تر و بی شکل تر از همیشه به نظر برسد. علاوه بر این، علم و صنعت نیز سرعت و خشونت زندگی را چنان افزایش داده اند که به نظر می رسد بسته های ما هر روز سریعتر و سریعتر از هم جدا می شوند. پس این احساس وجود دارد که ما در زمان پر خطر و غیرعادی زندگی می کنیم. در صد سال گذشته، بسیاری از سنت‌های دیرپای این مملکت شکسته شده‌اند - سنت‌های زندگی خانوادگی و اجتماعی، حکومت، نظم اقتصادی، و اعتقاد مذهبی از بین رفته است. با گذشت سالها , به نظر می رسد ریسمان های کمتر و کمتری وجود دارند که بتوانیم آنها را حفظ داریم , معنویات و اخلاق چنان از هم پاشیده است که دیگر هیچ چیز را نمی‌توان کاملاً درست و واقعی دانست . برای برخی، این رهایی از قید و بند تعصبات اخلاقی، اجتماعی و معنوی است. و برای خردمندان ، این نشانه هایی از نابودی تمدن است، شکافی خطرناک و وحشتناک که با عقل و منطق بیگانه است و زندگی انسان را در هرج و مرج ناامیدکننده ای فرو می برد. شاید برای بیشتر افراد جامعه، احساس فوری رهایی، شور و نشاط مختصری را به همراه داشته باشد وآنها را در عمیق ترین اضطراب زندگی شان رها کند. زیرا اگر همه چیز نسبی باشد، اگر زندگی سیلابی بدون شکل یا هدف باشد که در سیلاب آن مطلقاً چیزی جز تغییر فطرت خود نمی تواند دوام بیاورد، به نظر می رسد چیزی است که در آن «آینده ای وجود ندارد» و بنابراین هیچ امیدی وجود ندارد. به نظر می رسد که انسان ها تا زمانی که آینده ای داشته باشند که بتوانند به آن نگاه کنند خوشحال خواهند بود - خواه فردا "زمان خوبی" باشد یا زندگی ابدی آن سوی مرگ. که حالا هر دوی این احتمالات در مردم ایران مرده است.