وقتی به ما الفبا آموزش داده شد، به تعداد کمی از ما درباره بازی سیاه و سفید زندگی گفته شد. این یک موضوع بسیار ساده است ، اما متعلق به جنبه پنهان مسائل است. و برای همین تعداد کمی آن را شناخته اند.
ابتدا باید باور کنید که تمام حواس پنج گانه شما ، در واقع اشکال متفاوتی از یک حس اساسی ست . چیزی شبیه لامسه. دیدنِ لمس کردن، بسیار درک پذیر تر و عمیق تر است. چشم ها امواج نور را لمس یا حس می کنند، و بنابراین ما را قادر می سازند تا چیزهایی را که دور از دسترس دست مان است، لمس کنیم. به طور مشابه، گوش، امواج صوتی را لمس میکند و بینی، ذرات ریز گرد و غبار و گاز را لمس می کند. اما الگوها و زنجیره های پیچیده ای از نورونها که در مغزمان که این حواس را تشکیل میدهند ، از واحدهای نورونی تشکیل شده اند، و فقط بین دو حالت تغییر میکنند: روشن یا خاموش.
هر نورون به مرکز مغز مان سیگنال می دهد که بله یا خیر . فقط همین! اما همانطور که از طرز کار کامپیوترهایی که از محاسبات باینری استفاده می کنند و تنها ارقام صفر و یک را محاسبه میکنند خبر داریم، از نحوه کار مغزمان هم اطلاع داریم. این نورون های ساده را می توان به پیچیده ترین و شگفت انگیزترین الگوها تبدیل کرد.
سیستم عصبی ما و کامپیوترهای باینری، بسیار شبیه جهان هستی اند، زیرا جهان فیزیکی اساساً ارتعاش است. خواه این ارتعاش را بر حسب امواج در نظر بگیریم ، یا ذرات را به حساب آوریم، بهرحال هرگز تاج موجی را بدون فرورفتگی، یا ذره ای بدون دنبال کردن ذره دیگری نمی یابیم. به عبارت دیگر، چیزی به نام نیم موج، یا یک ذره تنها و بدون هیچ فضایی در اطراف آن ، وجود ندارد. همانطور که هیچ روشنی بدون خاموشی وجود ندارد، هیچ بالایی و بدون پایین وجود ندارد.
اگرچه صداهای ارتعاش بالا پیوسته به نظر می رسند، اما اینطور نیست. هر صدا در واقع مجموعه ای از صدا/سکوت است، فقط شنوایی ما وقتی که تناوب خیلی تند است، آن را آگاهانه ثبت نمی کند. مثلاً فقط در پایین ترین نت های شنیدنی، یک نت متفاوت ظاهر می شود، آن را نمیشنویم. نور نیز نور محض نیست، بلکه نور/تاریکی است. نور بطور معمول به صورت امواج، بصورت خاصی از بالا به پایین می تپد، و در برخی شرایط، سرعت ارتعاشات نور را می توان با سایر اجسام متحرک هماهنگ کرد، به طوری که اجسام ، ساکن به نظر می رسند. به همین دلیل است که از چراغ ها در کارخانه های چوب بری استفاده نمی شود، زیرا آنها نور را با یک پالس مشخصی ساطع می کنند که به راحتی با سرعت یک اره هماهنگ می شود، به گونه ای که دندانه های آن ثابت به نظر می رسد.
در حالی که چشمها و گوشها در واقع هر دو ضربان بالا و پایین این ارتعاشات را ثبت میکنند و به آن پاسخ میدهند، ذهن، یعنی توجه آگاهانه ما، فقط به ضربان بالا توجه میکند. فاصله تاریک، بی صدا یا "خاموش" آن، نادیده گرفته می شود. این تقریباً یک اصل کلی است که هوشیاری، فواصل را نادیده می گیرد و در عین حال نمی تواند بدون آنها، هیچ پالس انرژی را متوجه شود. اگر دست تان را روی زانوی دیگری بگذارید و آن را بی حرکت نگه دارید، ممکن است دیگر متوجه آن نشود. چرا که مغز انسان، برای روشن بودن بیشتر از خاموش بودن ارزش قائل است. با این حال، تمام تعاریف ما از جهانِ قابل مشاهده، که همیشه میدانیم آنجا هستند، بدون وجود متضادشان وجود نخواهد داشت .
بسیاری از مردم تصور می کنند که هنگام گوش دادن به موسیقی، به سادگی یک توالی از صدا ها را به صورت تکی، یا در دسته هایی به نام آکورد می شنوند. اگر این درست بود، همانطور که در موارد استثنایی برای افراد ناشنوا وجود دارد، آنها نباید هیچ موسیقی و هیچ ملودی را بشنوند، و فقط یک سری صداها به مغزشان میرسید. شنیدن موسیقی، به دلیل شنیدن فواصل بین آهنگها است، حتی اگر در واقعیت متوجه آن نشوید، و حتی اگر این فواصل خاص، دورههای سکوت نباشد ، بلکه «گامهایی» با طولهای موج متفاوت بین نقاط ، در مقیاس موسیقی باشند. این مراحل یا فواصل، فضاهای شنیداری هستند که از فاصله - فضاهای بین اجسام یا فضاهای زمانی بین رویدادها متمایز میشنود.
با این حال، عادت کلی درباره مفهوم توجه آگاهانه، به طرق مختلف، نادیده گرفتن فواصل جریان ها است. به عنوان مثال، بیشتر مردم فکر می کنند که فضا، "فقط هیچ چیز" است، مگر اینکه از هوا و در اتمسفر پر شود. بنابراین وقتی هنرمندان یا معماران، از انواع و ویژگیهای فضا صحبت میکنند، و بیشتر وقتی که منجمان و فیزیکدانان از فضای منحنی، فضای در حال گسترش، فضای محدود یا تأثیر فضا بر نور یا ستارگان صحبت میکنند، متحیر میشوید و درک آن برای شما سخت میشود. به دلیل این عادتِ به نادیده گرفتن فواصل فضا، ما متوجه نمی شویم که همانطور که صدا، درواقع مجموعه ای واحد از ارتعاش صدا/سکوت است، کل جهان (یعنی هستی) هم مجموعه ای واحد از ارتعاشات عناصر/فضا است. زیرا عناصر، یا ذرات، و فضاها به همان اندازه ای که از درون و بیرون با یکدیگر جدایی ناپذیرند، به همان اندازه هم با هم متفاوت اند. مانند دست و پای یک انسان. فضا ، رابط بین ذرات مادی است و بدون آن، نه انرژی وجود دارد و نه حرکت. همانطور که بدون بوم ، نقاشی ای نیست .
فرض کنید فقط یک بدن وجود داشت، فرض کنید به صورت یک توپ، آن هم بدون فضای اطراف. شما هیچ راهی برای تصور یا احساس آن به عنوان یک توپ یا هر شکل دیگری نداشتید. اگر چیزی بیرون از آن نبود، بیرونی نداشت. ممکن است فکر کنید که خدا شاید این شکلی ست، اما قطعا آن توپ، یک بدن نیست! بنابراین، اگر فقط فضایی به تنهایی و هیچ چیزی در پیرامون آن وجود نداشت، اصلاً فضا نبود. زیرا هیچ فضایی جز فضای بین چیزها، درون اشیاء یا چیزهای بیرونی وجود ندارد. به همین دلیل است که فضا رابطه بین اجسام است.
آیا میتوانیم تنها توپ را در جهان، در میان فضای خالی تصور کنیم؟ شاید. اما این توپ نه انرژی خواهد داشت و نه حرکت. در رابطه با چه چیزی می توان گفت که در حال حرکت است؟ گفته می شود که اشیاء تنها زمانی حرکت می کنند که با چیزهای دیگر که نسبتاً ساکن هستند مقایسه شوند، زیرا حرکت در واقع حرکت نسبت به سکون است. پس بیایید دو توپ داشته باشیم و متوجه شویم که آنها به یکدیگر نزدیکتر می شوند یا از هم دورتر می شوند. مطمئناً اکنون حرکت وجود دارد، اما کدام یک در حال حرکت است؟ توپ یک، توپ دو یا هر دو؟ هیچ راهی برای تصمیم گیری وجود ندارد. همه پاسخ ها به یک اندازه درست و غلط هستند. حالا یک توپ سوم بیاورید. توپ های یک و دو در یک فاصله از هم قرار می گیرند، اما توپ سه به آنها نزدیک می شود یا از آنها عقب می نشیند. یا این کار را می کند؟ توپهای یک و دو ممکن است با هم حرکت کنند، به سمت سه یا دور شوند، یا توپهای یک و دو ممکن است با نزدیک شدن سه به سه، به طوری که همه در حرکت باشند. چگونه تصمیم بگیریم؟ یک پاسخ این است که چون توپ های یک و دو با هم می مانند، آنها یک گروه هستند و اکثریت را نیز تشکیل می دهند. بنابراین رای آنها تعیین می کند که چه کسی در حال حرکت است و چه کسی نیست. اما اگر سه نفر به آنها بپیوندند می توانند آنها را حرکت دهند، زیرا اگر هر سه در یک فاصله از هم قرار بگیرند، گروه به عنوان یک کل نمی تواند حرکت کند. حتی غیرممکن است که کسی به دو نفر دیگر یا هر دو نفر به دیگری بگوید: "چرا مدام مرا ما را دنبال می کنی؟" زیرا گروه به عنوان یک کل هیچ نقطه مرجعی برای دانستن اینکه آیا در حال حرکت است یا نه، نخواهد داشت.
توجه داشته باشید که در حالی که دو توپ به تنهایی می توانند فقط در یک خط مستقیم حرکت کنند، سه توپ می توانند در یک سطح حرکت کنند، اما نه در یک فضای سه بعدی. لحظه ای که توپ چهارم را اضافه میکنیم، بعد سوم را به دست میآوریم و اکنون به نظر میرسد که توپ چهارم ما میتواند جدا از سه توپ دیگر بایستد، نگاهی عینی به رفتار آنها داشته باشد و به عنوان داور عمل کند. با این حال، وقتی چهارمی را اضافه کردیم، کدام یک است از آنها چهارمی ست؟ هر یک از آنها نسبت به سه بعد دیگر می تواند در بعد سوم باشد. این را میتوان «نخستین درس نسبیت» نامید، زیرا این اصل بدون توجه به تعداد توپهایی که اضافه میشوند یکسان میماند و بنابراین برای همه اجرام آسمانی در این جهان و برای همه ناظران حرکت آنها، در هر کجا که قرار دارند، اعمال میشود. هر کهکشانی، هر ستاره ای، هر سیاره ای یا هر ناظری را می توان به عنوان نقطه ی مرکزی در نظر گرفت، به طوری که همه چیز نسبت به هر چیز دیگری مرکزی است!
حالا در تمام این بحث، یک احتمال مغفول مانده است. فرض کنید که توپ ها اصلا حرکت نمی کنند، اما فضای بین آنها حرکت می کند. از این گذشته، ما از فضای حال افزایش یا کاهش صحبت می کنیم، گویی چیزی است که می تواند کاری انجام دهد. این مشکل جهان در حال انبساط است. آیا کهکشان های دیگر, از ما دور می شوند یا کهکشان ما از آنها دور میشود ؟ یا همه از یکدیگر دور میشوند؟ اخترشناسان در تلاشند تا با بیان اینکه فضا در حال گسترش است، مشکل را حل کنند. اما باز هم چه کسی باید تصمیم بگیرد؟ چگونه میتوان سرعت حرکت بیشتر از نور کهکشان ها را توجیه کرد؟ چه چیزی حرکت می کند، کهکشان ها یا فضا؟ این واقعیت که نمی توان به هیچ حقیقتی دست یافت، خود سرنخ پاسخ است: نه فقط این که کهکشان ها و فضا در حال انبساط هستند (انگار دو عامل متفاوت هستند)، بلکه چیزی است که ما باید به طرز ناشیانه ای آن را کهکشان/فضا یا جامد بنامیم، فضا در حال گسترش است.
مشکل به این دلیل پیش میآید که ما سؤال را اشتباه میپرسیم. ما فرض کردیم که جامدات یک نوع از ماده هستند و فضا کاملاً چیز دیگری ست، یا فقط هیچ چیز نیست، زیرا جامدات بدون آن نمی توانند کار کنند. اما اشتباه از ابتدا این بود که جامدات و فضا را به عنوان دو چیز متفاوت به جای دو جنبه از یک موضوع در نظر گرفتیم. نکته این است که آنها متفاوت هستند، اما غیرقابل تفکیک هستند، مانند قسمت جلویی و انتهایی یک سگ. آنها را از هم جدا کنید و سگ می میرد. تاج موج را بردارید و موجی وجود ندارد . راه حل مشابهی برای مسئله باستانی علت و معلول اعمال می شود. ما معتقدیم که هر چیزی و هر رویدادی باید علتی داشته باشد، یعنی مسائل(ها) یا رویداد(ها) دیگری در تعامل وجود داشته باشد و به نوبه خود سبب معلول های دیگر شود. پس چگونه یک علت منجر به معلول می شود؟ بدتر از آن، اگر تمام آنچه که من فکر میکنم یا انجام میدهم، مجموعهای از تأثیراتی باشد از عوامل بیرون از وجود خودم، دیگر من کیستم؟ به این ترتیب باید دلایلی برای بازگشت همه آنها به گذشته ای نامعلوم وجود داشته باشد. و اگر چنین است، من نمی توانم کاری که انجام می دهم را اکنون انجام دهم. چرا که در واقع من یک عروسک خیمه شب بازی هستم که توسط ریسمانی از عوامل محیطی مختلف گذشته و حال کشیده می شود که به زمان هایی بسیار فراتر از دید من باز می گردد.
باز هم این مشکلی است که از پرسیدن سوال اشتباه ناشی می شود. فرض کنید شخصی را میشناسید که تا به حال سگ ندیده است. او از شکاف باریک حصار نگاه می کند، و از طرف دیگر، سگی از کنارش می گذرد. او ابتدا سر، سپس تنه پشمالوی سگ را و سپس دم را می بیند. شگفت زده میشود! سگ می چرخد و به عقب برمی گردد، و دوباره سر و کمی بعد دم را می بیند. این دنباله شروع به شبیه به چیزی منظم و قابل اعتماد می کند. با این حال، سگ دوباره می چرخد، و او شاهد همان توالی منظم است: ابتدا سر و بعد دم. از این رو استدلال می کند که سر آن سگ بعنوان رآس حادث، علت لایتغیر و ضروری دم حادث است که همان اثر سر است. این استدلال پوچ و گیج کننده ، حاصل ناکامی او در دیدن یکجای این سر و دم سرچشمه می گیرد: کل آن یک سگ است.
سگ در ابتدا به عنوان یک سر سگ به دنیا نیامد که مدتی بعد باعث ایجاد دم آن شود. این سگ تماماً و یک پارچه متولد شد، سگی دارای دم و سر. مشکل ناظر ما این بود که از یک شکاف باریک آن را تماشا می کرد و نمی توانست کل سگ را یکباره ببیند.
شکاف باریک در حصار بسیار شبیه به روشی است که ما با توجه آگاهانه به زندگی نگاه می کنیم، زیرا وقتی به موضوعی توجه می کنیم، بقیه مسائل را نادیده می گیریم. چرا که ذات انسان باعث میشود توجه ادراک او محدود باشد. و این موجب بروز مسائل بسیار زیادی خواهد بود، اغلب احساسات ناخوشایند و خوشایند بیهوده، یاد میگیریم که باید ذره ذره به زندگی نگاه کنیم، و با استفاده از حافظه مان برای به هم پیوستن قطعات زندگی مان خود را میشناسیم- مانند زمانی که یک اتاق تاریک را با چراغ قوه ای با پرتو بسیار باریک بررسی می کنید. ادراک انسان که به این ترتیب محدود شده است این مزیت را دارد که در بخش روبروی مان واضح و روشن است، اما باید بر روی یک منطقه از جهان پس از دیگری تمرکز کند و یکی پس از دیگری ویژگیهای وجود خود را با دنیای پیرامون خود بسنجد، که ممکن است باعث شود در جایی از مسیر زندگی که هیچ ویژگی قابل مشاهده ای وجود ندارد،و فقط فضا یا سطوح یکنواخت را میبیند، به نوعی از همه آن فضا خسته می شود و به دنبال ویژگی های بیشتر می گردد. بنابراین ادراک ما، چیزی شبیه مکانیزم اسکن در رادار یا تلویزیون است . این موضوع را نوربرت وینر و همکارانش با پیدا کردن شواهدی که نشان میدهد فرآیند مشابهی در مغز وجود دارد، اثبات کرده اند .
اما یک فرآیند اسکن که جهان را ذره ذره مشاهده می کند، به زودی کاربر خود را متقاعد می کند که جهان مجموعه بزرگی از ذره ها است، و او آنها را موضوعاتی جداگانه یا رویدادهای متفاوت می نامد. ما اغلب می گوییم که در هر زمان فقط می توانید به یک چیز فکر کنید. حقیقت این است که با نگاه کردن ذره ذره به جهان، خود را متقاعد می کنیم که از چیزهای جداگانه ای تشکیل شده است. و بنابراین خودمان را درگیر این مشکل را میکنیم که این جنبه های متفاوت چگونه به هم مرتبط هستند و چگونه به یکدیگر تأثیر میگذارند. اگر میدانستیم که این نوع نگاه ما به جهان است که آن را به بخشها، مسائل، رویدادها، علتها و معلولهای جداگانهای تقسیم کرده است، هرگز مشکل پیش نمیآمد. ما نمی بینیم که دنیا مثل یک سگ دارای دم و سر است.
ما همچنین از آگاهی به عنوان توجه صحبت می کنیم. توجه کردن به معنای انتخاب های مان در زندگی . برخی از این انتخاب ها چنان بر ما تاثیر گذار بوده که خودمان را با آن میشناسیم. شغل ، تحصیل، نام ، مهارت و غیره، و یادمان میرود که ما قبل از آنکه تمام این عنوان ها و انتخاب ها را به خودمان آویزان کنیم هم وجود داشتیم . در نظر گرفتن برخی از بخشهای ادراک، یا برخی از ویژگیهای جهان، که برای ما قابل توجه تر از بقیه بخش هاست ما را میفریبد. ما به اینها توجه می کنیم و بقیه را نادیده می گیریم - به همین دلیل، آگاهی ما از خود، در عین حال ناآگاهی است (یعنی جهل) علیرغم این واقعیت که تصویر واضحی از هر چیزی که انتخاب می کنیم به ما می دهد. اما از نظر فیزیکی، ما ویژگی های بی شماری را می بینیم، می شنویم، بو می کنیم، می چشیم و لمس می کنیم که هرگز متوجه آن ها نمی شویم. شما می توانید سه ساعت رانندگی کنید و با یک دوست صحبت کنید. چیزی که متوجه میشوید و به یاد آوردید، مکالمه است، اما به نوعی به جاده، ماشینهای دیگر، چراغهای راهنمایی هم بدون آنکه توجه کنید نیز توجه داشتید. و یا میتوانید در یک مهمانی با کسی صحبت کنید، بدون اینکه به خاطر بیاورید که چه لباسی پوشیده است، زیرا برای شما قابل توجه یا مهم مکالمه تان بود. با این حال مطمئناً چشم ها و اعصاب شما به آن لباس ها پاسخ داده است. میبینید ولی واقعا نگاه نمیکنید.
به نظر می رسد که ما از طریق یک فرآیند دوگانه خود آگاهی داریم، که در آن اولین عامل انتخاب چیزی است که جالب یا مهم است. دومین عامل، که همزمان با عامل اول کار می کند، این است که تقریباً برای هر چیزی که بتوان به آن توجه کرد، به علامت گذاری نیاز داریم. نشانه گذاری، سیستمی از نمادها است - کلمات، اعداد، نشانه ها، تصاویر ساده (مانند مربع و مثلث)، نت های موسیقی، حروف، تصاویر نوشتاری و مقیاس هایی برای تقسیم و تمایز تنوع رنگ ها یا دیگران چنین نمادهایی ما را قادر می سازند تا قسمت هایی از آگاهی خود را تقسیم بندی کنیم. آنها برچسبهایی روی رشته مغزمان هستند که حافظه مان آنها را در آنها طبقه بندی میکند، اما دیدن هر ذره ای از جهان که هیچ برچسبی برای آن وجود ندارد بسیار دشوار است. اسکیموها پنج کلمه برای پنج نوع برف متفاوت دارند، زیرا با آن زندگی می کنند و برای آنها مهم است. اما زبان آزتک فقط یک کلمه برای تعریف برف، باران و تگرگ دارد.
چه چیزی بر آنچه که ما انتخاب می کنیم تا بر آگاهی داشته باشیم ، حاکم است؟ اولین مورد معمولا هر چیزی است که برای بقای ما، موقعیت اجتماعی ما و اعتماد به نفس ما سودمند یا مخرب به نظر می رسد. دومین مورد، که همزمان با مورد اول در جریان است، الگو و منطق تمام نمادهای نشانه گذاری است که ما از دیگران، از جامعه و فرهنگ خود آموخته ایم و به آن اخلاق، فرهنگ ، آداب و نگرش میگوییم. در واقع سخت است که متوجه چیزی شویم که زبان های موجود (چه گفتاری، چه ریاضی یا هنری) هیچ توضیحی برای آن نداشته باشند. به همین دلیل است که در زبان های گفتاری، کلمات زیادی از زبان های خارجی وام گرفته شده. هیچ کلمه ای فارسی برای نوعی احساس که ژاپنی ها آن را یوگن می نامند وجود ندارد و ما فقط با باز کردن ذهن خود در موقعیت هایی که ژاپنی ها از این کلمه استفاده می کنند می توانیم درک کنیم.
پس باید ویژگی ها و ابعاد بی شماری از جهان وجود داشته باشد که حواس ما، بدون توجه آگاهانه مان به آنها پاسخ می دهند، چه رسد به ارتعاشاتی مانند پرتوهای کیهانی که دارای طول موج هایی ست که حواس ما اصلاً با آنها تنظیم نشده اند. درک همه ارتعاشات به یکباره یک هیاهو خواهد بود، مانند زمانی که کسی تمام کلیدهای پیانو را همزمان به هم می زند. اما دو عامل نادیده گرفته شده وجود دارد که به خوبی می تواند به آگاهی مان اضافه شود، و جهل ما از آنها، پایه اصلی توهم آگاهی و ناتوانی در دانستن این موضوع است که هر یک از ما منحصر به فردیم.
مانند به اصطلاح متضادها، نور و تاریکی، صدا و سکوت، جامد و فضا، روشن و خاموش، درون و بیرون، ظهور و ناپدید شدن، علت و معلول، که جنبه های متفاوت یک موضوع اند. اما ما هیچ کلمه ای برای آن نداریم، مگر مفاهیم مبهمی مانند هستی، نیستی، خدا، یا جهان هستی. در بیشتر موارد، این ایده ها بدون تبدیل شدن به احساسات یا تجربیات واضح، ایدههای مبهم باقی میمانند.
مورد دوم که بسیار مرتبط است، این است که ما آنقدر جذب توجه آگاهانه هستیم، آنقدر متقاعد شده ایم که این نوع ادراک محدود، تنها راه واقعی دیدن جهان است، که آن را آگاهی اساسی از خودمان، بعنوان موجودی آگاه میدانیم، ما براستی باور کردیم که این جهان در واقع مجموعه ای از عوامل جداگانه است که به نوعی کنار هم قرار گرفته اند یا شاید از هم جدا شده اند و ما هر کدام به تنهایی جزوی از آن هستیم. و همه چیز را جداگانه می بینیم – که به تنهایی متولد می شوند، و تنها می میرند – شاید به صورت بخش ها و تکه هایی از یک جهان کلی در نظر بگیریم ، و یا قطعات قابل مصرف یک خودرو. به ندرت میبینیم که همه چیزها و اتفاقات به اصطلاح «با هم میروند»، مانند سر و دم سگ، یا بهعنوان آهنگها و انحرافات - بالا و پایین ، آمدن و رفتن یک صدای زیبا.
به عبارت دیگر، ما بازی سیاه و سفید را بازی نمی کنیم - بازی بالا/پایین، روشن/خاموش، جامد/فضا، و هر یک جداگانه/همه. را شناخیم در عوض، ما بازی سیاه در مقابل سفید یا معمولاً سفید مقابل سیاه را بازی می کنیم. زیرا، به خصوص زمانی که نرخ ارتعاش بالا ست، مانند روز و شب، و یا نرخ ارتعاش کند است، مثل مرگ و زندگی، مجبور هستیم که از جنبه سیاه یا منفی جهان آگاه باشیم. اما از جدایی ناپذیری قطب های مثبت و منفی سر در نمی آوریم. برای همین از برتری دیگران هراس داریم، از حوادث زندگی مان سرخورده میشویم و به این روز می افتیم . میترسیم که سیاه برنده شود، سفید برتر نباشد. اما این دیگر آگاهی نیست، این یک دعوا است، مبارزه ای که با احساس ناامیدی مزمن تسخیر شده است، زیرا ما در حال انجام کاری به اندازه تلاش برای حفظ کوه ها و خلاص شدن از شر دره ها و تغییر موج ذرات هستیم.
شکل اصلی این مبارزه را، زندگی در مقابل مرگ شناختیم، به اصطلاح نبرد برای بقا، که قرار است وظیفه واقعی و جدی همه موجودات زنده باشد. این توهم بنیان زندگی میشود زیرا مبارزه گاهی موفقیتآمیز است (ما به زندگی ادامه میدهیم تا زمانی که ادامه ندهیم)، و چون زندگی به تلاش و نبوغ نیاز دارد، اگرچه این امر در همه چیز قابل تسریع است اما اغلب باعث میشود در صورت پیروزی هم احساس شکست کنیم، حیوانات مانند ما در اضطراب دائمی در مورد بیماری و مرگ زندگی نمی کنند، زیرا آنها در زمان حال زندگی می کنند. با این وجود، آنها در هنگام گرسنگی یا هنگام حمله به مبارزه خواهند پرداخت. ولی ما باید مراقب باشیم که حیوانات را الگوی رفتار «کاملاً طبیعی» قرار ندهیم. اگر "طبیعی" به معنای "خوب" یا "عاقلانه" باشد، انسان ها می توانند در مورد حیوانات پیشرفت کنند، اگرچه همیشه این کار را نمی کنند.
اما انسان ها، به جای کاوش ناشناخته ها مرگ را به غول بزرگ تبدیل می کنند. این امر با این باور رایج مسلمانان ربط دارد که مرگ با آخرین داوری وحشتناک دنبال خواهد شد، زمانی که گناهکاران به وحشت موقت برزخ یا عذاب ابدی جهنم سپرده شوند. امروزه، ترس از این که مرگ ما را به نیستی ابدی ببرد، معقول تر است . گویی این میتواند نوعی تجربه باشد، مانند زنده به گور شدن برای همیشه. دیگر نه دوستی، نه نور خورشید و آواز پرندگان، نه عشق یا خنده، نه کوه و ستاره، فقط تاریکی بی پایان
تخیل نمی تواند نیستی ساده را درک کند و بنابراین باید خلاء را با خیالات پر کند، مانند آزمایشات مربوط به محرومیت حسی که در آن سوژه ها بدون وزن در اتاق های ضد صدا و نور معلق هستند. وقتی مرگ را پیروزی نهایی سیاه بر سفید در نبرد جدی مرگبار "سفید باید برنده شود" در نظر میگیرند، خیالپردازیهایی که جای خالی را پر میکنند تا حد زیادی احمقانه هستند. حتی خیال پردازیهای رایج ما از بهشت نیز بسیار بد است، زیرا تصویر معمولی از خدا یک پدربزرگ بسیار جدی و آشفته است که در مسجدی عظیم بر تخت نشسته است و منتظر انتقام است ، چقدر میتوانیم ابله باشیم ؟
چه کسی میخواهد در مسجدی ابدی گیر بیفتد، عریان باشد بپوشد و عذاب ابدی تجربه کند؟ البته، تصاویر کاملاً نمادین هستند، اما همه ما می دانیم که بچه ها چه احساسی نسبت به جهنم و قیامت دارند، و کتاب خوب خدا که عربی نخواندن اش ثواب ندارد؟
احساسات فردی در مورد مرگ مشروط به نگرش های اجتماعی است، و این تردید وجود دارد که یک احساس طبیعی و ذاتی مرتبط با مردن باشد. به عنوان مثال، قبلاً تصور می شد که زایمان باید دردناک باشد، چون به عنوان مجازاتی برای گناهان مادر یا به دلیل لذت بردن از بچه دار شدن است که مادر باید تنبیه شود. بنابراین وقتی همه معتقد بودند که در بچه دار شدن، این وظیفه بانوان است که رنج بکشند، ناخودآگاه احساس گناه مداوم بر انسان مستولی میشود. بنابراین، از یافتن بانوانی در جوامع «ابتدایی» بسیار شگفت زده شدیم که میتوانستند در حین کار در مزرعه، چمباتمه بزنند و زایمان کنند، بند ناف را گاز بگیرند، نوزاد را به لباس خود بپیچند و به راه خود بروند. این نبود که زنانشان از ما سرسختتر بودند، بلکه فقط نگرش متفاوتی داشتند. برای اینکه متخصصان زنان ما اخیراً کشف کرده اند که بسیاری از زنان می توانند از نظر روانی برای زایمان طبیعی و بدون درد شرطی شوند. دردهای زایمان به "تنش" تغییر نام داده می شود و به مادر آینده تمرینات آمادگی برای آرام کردن تنش و همکاری با آن داده می شود. به آنها گفته می شود که تولد یک بیماری نیست. اگر مشکلی پیش نیاید، فرد به بیمارستان می رود، اگرچه بسیاری از متخصصان زنان و زایمان پیشرو به بیماران خود اجازه زایمان در خانه را می دهند. یک نفر هم نمیپرسد پس ما چرا اینجاییم؟!