نظام های تمامیت خواه با خواسته هایش فرد را گام به گام و در پوشش یک دین جعلی دنبال میکند. به همین دلیل زندگی در این نظام آکنده از فریبکاری و دروغ است. قدرت بدون نظارت، مردم سالاری دینی نام میگیرد، به نام طبقه مستضعف و شهید، کارگران به بندگی میافتند؛ تحقیر کامل افراد و اقلیت های مذهبی و نژادی، آزادی واقعی قلمداد میشود، محروم کردن از اطلاعات را، دسترسی به اطلاعات مینامند، دستکاری و جهت دادن به افکار عمومی را، نظارت مردم بر قدرت مىخوانند، خودکامگی قدرت را احترام به دستگاه قضایی، سرکوب و نابودی فرهنگ را تعالی آن، گسترش حوزه نفوذ نظامیان حکومت را حمایت از اقشار آسیب پذیر، نبود آزادی بیان را عالیترین شکل آزادی، مسخره بازی انتخاباتی را بالاترین نوع دموکراسی، ممنوعیت استقلال اندیشه را علمیترین جهانبینی، و اشغال کشور دیگر را کمک برادرانه مینامند. حاکمیت گرفتار دروغ بافیهای خویش میشود و به همین دلیل، باید تاریخ گذشته را به طور مداوم جعل کند، او حال را جعل میکند، آینده را جعل میکند. داده های آماری را جعل میکند. وانمود میکند که نیروی انتظامی اش مظلوم و شهید پرور است، چماق به دستانی که از کشتن ابایی ندارند. به رعایت حقوق بشر تظاهر میکند. مدعی است که کسی را سرکوب نمیکند و وانمود میکند که از هيچ كس هراسی ندارد. تظاهر به عدم تظاهر میکند . همه را دشمن می دانند حتی برادران و خواهرانشان را اگر همراه نباشند.
اما فرد مجبور نیست همۀ این فریبکاری ها را باور کند. از طرفی هم مجبور است چنین وانمود کند که به این بازیها باور دارد و یا دست کم، ساکت باشد و تحمل کند و خود را با گردانندگان بازی موافق نشان دهد .ّّچون میخواهد زنده بماند. اما این کار، او را به زندگی کردن در دروغ وامیدارد .او مجبور نیست دروغ را بپذیرد. کافی است که بپذیرد با دروغ، و در دروغ زندگی کند. خود را به خواب بزند، به مامور انتظامی و مالیات رشوه بدهد ، در دستگاه قضایی رفت و آمد کند، در بورس به دنبال سود باشد و هر وقت جلویش را گرفتند ریش هایش را بلند کند. او با این کار، نظام را تقویت مىکند، نظام را تکمیل میکند، آن را میسازد، او اکنون جزئی از نظام است .
در جمهوری اسلامی ، همه چیز حول یک باور میچرخد ، که دیگر با حقیقت فاصله باور نکردنی دارد. ما میبینیم که معنای واقعی شعار مردمی که خود را موافق نشان میدهند، هیچ ربطی به متن آن ندارد و با این همه معنایش برای همگان کاملا آشکار و قابل فهم است. این ناشی از آگاهی عمومی به کد رایج است؛ کارمندان وفاداری خود را از طریق تنها وسيله اى که حاكميت مىتوانست بشنود، اعلام میکنند ، اگر میخواست به جای نابودی زندگی اش ، حرفش شنیده شود، راه ديگرى نداشت جز پذیرفتن آيين و مناسک این نظام، پذیرفتن نمود واقعیت، و پذیرفتن قواعد بازی حکومت. او با این کار، خود نیز وارد بازی مىشود، بازیگر میشود، کمک میكند که این بازی ادامه یابد، و همواره همین طور باشد و باقی بماند .
اگر ایدئولوژی در اصل، «ُپل» میان حکومت و فرد به مثابه فرد است، اين پل از لحظهای كه فرد پا روی آن گذاشت، بدل میشود به پلی میان نظام و فرد به مثابه یکی از اجزاء تشکیل دهندۀ نظام حاکم. و به جز این هم راهی ندارد ، چون از کودکی یاد گرفته که زندگی از دو بخش زندگی با نظام و زندگی خصوصی تشکیل شده، در زندگی خصوصی تبدیل به آزادی خواه سر و پا خشم میشود که به جز ناسزا گویی کاری از او بر نمی آید، و در زندگی در نظام خود را چنان شیفته و مجذوب نشان میدهد که مراتب ترقی حکومت را به سرعت طی میکند . این است تناقض زندگی در استبداد .