چند سال پیش یه عکس از یه لباس تو فضای مجازی مثل بمب صدا کرد.همون لباسی که یه عده آبی مشکی میدیدنش و یه عده سفید طلایی. شما اون لباس رو چه رنگی میدیدید؟

خیلی جاها خیلی دلایل سنگین و عجیب و غریب نام بردند برای توجیه این ماجرا. برای من مهم نیست چرا این اتفاق میافته.چرا بعضیا این لباس رو آبی مشکی میبینند و بعضی ها سفید طلایی. چیزی که برای من اهمیت داره اینه که همین لباس، همین عکس میتونه نشون بده چقدر درک آدم ها از محیط اطرافشون با هم متفاوته...
هیچ دو آدمی دنیا رو صد در صد شبیه به هم نمیبینند. و تجربه ی هیچ دو آدمی از زندگی، صد درصد شبیه به هم نیست.
وقتی کرونا گریبان من رو هم گرفت و برای یه مدت بویاییم رو از دست دادم، حس میکردم اگر این وضع یه کم بیشتر ادامه پیدا کنه افسردگی میگیرم. چون بدون حس بویایی انگار زندگی روح نداشت. و وقتی بویاییم برگشت دیدم که بعضی از بو ها رو متفاوت از گذشته حس میکنم. مثلا بوی پیاز. اول فکر کردم مشکل از پیاز هاست. بعد فهمیدم مشکل از دماغ منه. شایدم نشه اسمش رو مشکل گذاشت. کم کم قلق گیری کردم و اون بوی جدید به عنوان بوی پیاز توی ذهنم ثبت شد. اگرچه خیلی دلم برای بویی که قبل از کرونا به عنوان بوی پیاز میشناختم تنگ شده. ولی خب حافظه ی بویایی من داره چیز های جدید رو جایگزین دونسته های قبلیش می کنه. و باز هم من رو به این حقیقت نزدیک میکنه که دنیا از درچه ی چشم آدم های متفاوت منظره ی متفاوتی داره.چیزی که به نظر من خوبه. به نظر یکی دیگه افتضاحه. و اون چیزی که من ازش فراری ام، برای یه نفر دیگه ایده آله. و هیچ خوب و بد، یا درست و غلطی وجود نداره.