قول شرف

در کتابی که صبح مطالعه می کردم با مبحث جالبی برخوردم. قول شرف.

با چنین عنوانی شروع میشد و بعد به گلایه از ناخودآگاه می پرداخت. گلایه ی گلایه هم نه، بیش‌تر داشت ماهیت و جنس جلب ناخودآگاه را باز می کرد.

به نظر می آید باید کمی عقب تر بروم. در چند قدمی قبل از آن که به مبحث شیرین ناخودآگاهِ مکار برسیم، نویسنده منِ مخاطب را تشویق می کرد به خود قولی دهم که امروز در فلان ساعت فلان کار را انجام می دهم. حال اگر در آن لحظه در حال انجام کاری باشم، بیایید فرض کنیم در حضور جمعی از دوستان باشم، باید راهی پیدا کنم تا در آن ساعت مقرر آن کار را انجام دهم.

فرض:
من می دانم امروز حوالی ساعت ۲۰ کمی سرم خلوت تر خواهد بود. پس، صبح به خود می گویم ساعت ۲۰:۳۰ امروز من ۱۵ دقیقه زمان می گذارم و نوشته ای می نویسم.
ساعت ۲۰:۳۰ می شود. کار من به اتمام رسیده ولی در آن لحظه در جوار جمعی از همکاران هستم. از آن ها عذرخواهی میکنم و ۱۵ دقیقه قولی که به خود داده ام را انجام می دهم.

نویسنده در ادامه آن، به حیله های ذهن و ناخودآگاه پرداخت که چگونه ماهرانه و به ظاهری کاملا منطقی ذهنِ خودآگاه را فریب می دهد.

بگذارید جمله ای از آن را برایتان نقل کنم:

باید یاد بگیرید همه ی راه های فراری را که ناخودآگاهِ مکار به شما نشان می دهد نادیده بگیرید.

اما چه شد که این موضوع را امروز انتخاب کردم؟

در لحظه شروع نوشتن دلیلی نداشتم جز نداشتن موضوعی برای نوشته امروز. با خود گفتم چه موضوعی بهتر از مبحثی که امروز خوانده ام؟ اما حال که عمیق تر به آن می اندیشم متوجه می شوم شاید دلیل توجه ام به این موضوع خاص، امروز باشد. چهارده فروردین.

بعد از سیزده روز تعطیلات نوروزی، که برای من شاید یک روزش احساس تعطیلی نداشت، کار ها به روال قبل ادامه خواهند یافت. درست هست که از هفتم به صورت جدی کلاس های دانشگاه برقرار بود و شش روز قبلش به مطالعه برای آزمون روز هفتم گذشت، اما امروز، چهارده فروردین ماه سال یک هزار و چهارصد، اولین روزی ست که در سال جدید به محل کارم می روم و کاراموزی هایم دوباره از سر گرفته می شود.

از امروز زندگی دوباره به روال قبل ادامه می یابد و من تلاش می کنم زنده بمانم

در کتابی از وین دایر خوانده بودم که کسی زنده است که در لحظه به رشد خود فکر کند و در راستای آن تلاش کند.
برداشت من در جنبه های شخصی و اجتماعی است، اما می‌توان بعد های سلامت و روان و معنوی نیز به آن اضافه کرد.

در ادامه ی صحبت هایم دوست دارم بگویم:

تلاش برای زنده ماندن، نیازمند اراده ای قوی ست. اراده را می شود تقویت کرد. بیایید با هم اراده هایم را قوی کنیم و به امید روزی که قول هایم قول شرف باشد.

پی نوشت ۱: کتابی که در ابتدای نوشته از آن بهره گرفتم، کتاب نویسنده شدن از دروتیا برند هست. کتاب جذابی ست برای دوستانی که علاقه به نوشتن دارند و به دنبال راهی برای شروع هستند. من این کتاب را از طاقچه مطالعه میکنم.

پی نوشت ۲: دوستان عزیزم، من در پایان نوشته هایم زمان و مکانی که آن ها را خلق میکنم می نویسم ولی بنا به علاقه ای که به شب دارم، در آن زمان نوشته ها را منتشر میکنم. خواهشمندم حتما زمانی که نوشته ها نوشته می شوند را دقت کنید. برای مثال این نوشته صبح قبل از آن که روزم را به طور رسمی شروع کنم نوشته شده است. امیدوارم با این بازه زمانی خوانده شود.

پی نوشت ۳: امیدوارم لذت برده باشید?

نوشته ای از حنانه نیک

مکان: دمر به روی تخت

زمان: کمی بعد از طلوع خورشید به مدت یک ساعت، حوالی ۷ تا ۸ صبح

صداهای پس زمینه: تق تق های کیبورد

وسیله ارسالی: از یک دستگاه موبایل