شروع کردن سخت است، تمام کردن سخت تر. چند روزی می شود تصمیم گرفته ام بنویسم. از خودم بگویم، از داستان ها و افسانه های مورد علاقه ام بگویم، شاید از آن نگرش جدیدی که در حال شکل گرفتن هم هست برایتان گفتم. گفته بودم در حال خواندن کتاب جدیدی هستم که ...
بگذریم. بگذارید اکنون وارد آن کوچه باغ عشق نشوم. داشتم چه میگفتم؟ ... آه بله ... شروع کردن سخت است. بسیار هم سخت هست، اما از لازمات زندگی است. بار ها شنیده ام که "آب فاسد نمی شود" اما حتی اگر همان آب هم جایی بگذاری و تکان ندهی لجن می بندن. مگر فساد چیست؟
راهنمایی که بودم یک جلد کتاب از فرهنگ فارسی دکتر محمد معین خریده بودم. نه از آن هایی که چند جلد هست، نه. از آن هایی که کوچک هستند و اسما فرهنگ معین هستند ولی همه کلمات را ندارند. آن زمان ظاهرا کارم را راه انداخت، هر چند که اکنون به یاد ندارم چرا آن را خریده ام. در کتاب خانه ی مدرسه ی ما جامع ترین ش موجود بود.
سرتان را درد نیاورم. در همان کتاب به دنبال معنای کلمه فساد گشتم.
فزود
فژاک
فساینده
دقیقا به همین ترتیب. نبود که نبود.
یک فرهنگ دیگر هم در کتاب خانه کوچکم دارم. در مثلثی با گوشه های هلال نوشته فرهنگ جدید و در نوار قرمز رنگی کلمه "دانش آموز" حک شده است.
برایم باور کردنی نیست که در آن فرهنگ کوچک دانش آموز معنای کلمه فساد پیدا شد.
"تباهی"
اصلا چه شد که به فساد رسیدیم؟
در حقیقت وقتی شروع به نوشتن این متن کردم حتی لحظه ای در ذهنم نمی گنجید قرار است کلمه فساد را به کار ببرم چه رسد به شکافتن و پیدا کردن معنایش.
اما حقیقتی محض هست که هر چه راکد ماند به تباهی کشیده خواهد شد؛ آب نیز تباه خواهد شد منِ آدم که جای خود دارم. برای ادامه دادن و راکد نماندن، نیاز به شروع های پی در پی هست.
آمده ام به نام اویی گویم و شروع کنم.
باشد که او هوادار ما.
نوشته ای از حنانه نیک
مکان: در گوشه ای ترین گوشه از اتاقی تاریک
زمان: بعد از غروب آفتاب
صداهای پس زمینه: سکوت
وسیله ارسالی: از یک دستگاه موبایل