همیشه دوست داشتم گوشه ای ترین قسمت از اتاق را پیدا کنم و فضایی به وجود آورم که اگر کسی وارد اتاق میشد متوجه حضور من نباشد. آهنگ ها و پادکست ها را با هدست گوش دهم و در آخر تا حد امکان نور اتاق را کم کنم.
شاید بپرسید چرا؟ راستش را بخواهید خودم هم نمیدانم. گاهی گمان میبرم همه چیز از نور زدایی ام شروع شد. درست یادم می آید یک تابستان گرم و سوزناک در شهر بوشهر بود. چشمانم به شدت حساس شده بود. حتی تاب و تحمل نور سفید چراغ را نیز نداشت چه رسد به نور سوزان خورشید خانم. در آن زمان، ساعاتی از اوایل روز را باید در مدرسه طی میکردیم. ساعاتی که در جلوترین صندلی های کلاس می گذشت با عینک طبی ولی آفتابی. صحنه ی جالبی بود. حال که به آن روز ها فکر میکنم خود نیز خنده ام میگیرد. گاه گاه فراموش میکردم و آن روز ها را برای بد خواهانم هم آرزو نمیکنم. آن روز ها، در ساعت تعطیلی، اوج گرمای ظهر و تابش اشعه های طلایی خورشید، برای من تازه شروع ماجرا بود. پا به خانه نگذاشته اشک هایم جاری میشد. شاید فکر کنید از درد گریه میکردم. باید بگویم خیر. حتی احساس ناراحتی و درد و حتی گریه را ذره ای در من پیدا نمیکردی، اما اگر در آن لحظات مرا میدیدی گمان میبردی که گویی عزیزترین جانم را از دست داده ام.
به خانه که میرسیدم در گوشه ای ترین اتاق، جایی که کمترین نور را دریافت میکرد مینشستم، چراغ ها را خاموش میکردم و یادم نمی آید دیگر چه میکردم.
کم کم تاریکی و نور کم، ترجیح زندگی م شد. بعد از آن، آنقدر در آن گوشه ها آرامش می یافتم که همیشه گوشه ای ترین جای اتاق جایی بود که من بیشتر زمانم را می گذراندم.
در همان گوشه های کوچک اتاق، در آرامش شب، دقیقا زمانی که صدای هیچ دستگاه الکتریکی ( مخصوصا صدای گوش نواز تلویزیون ) دیگر شنیده نمی شد، دقیقا آن زمان، زمانی بود که ایده ها به من هجوم می آوردند.
متاسفانه روز ها که می گذرند این لذت ها کم می شود. همچنان علاقه ی شدیدی به سکوت و تاریکی شب دارم. همچنان اگر به چنین زمانی برسم با لذت از خوابم می زنم تا کمی آن را لمس کنم.
اما....
مسئله این "اما" های زندگی ست. زندگی را نمی شود در شب گذراند. می شود لذت برد ولی نمی شود در شب گذراند. صبح را به کاری مشغولیم و عصر را به کاری دیگر. به شب که می رسیم آنقدر احساس خواب و رخوت عمیق میشود که قید هر چه آرامش هست را می زنم. مگر آرامشی بالاتر از خواب هم وجود دارد؟
نوشته ای از حنانه نیک
مکان: در گوشه ای ترین گوشه از اتاقی تاریک
زمان: بعد از غروب آفتاب
صداهای پس زمینه: صدای یاماچ از سریال ترکی گودال از تلویزیون اتاق پذیرایی مان طبق، گفته پدر جان، در حال پخش هست.
وسیله ارسالی: از یک دستگاه موبایل