ترم یک
یکشنبه ده و نیم صبح
دانشکده موسیقی ، کرج
موضوع درس : سرایش (سلفژ)
استادی به ظاهر جدی، پرکار و با معلومات …
اوه ! داره یادم میاد … امتحان ورودی سلفژ رو ایشون گرفته بودن، چقدرم خوششون اومد از سطح خیلی بالای سلفژ من و تعجب کرده بودن ازین که من که هنرستانی نیستم و انقدر سلفژم خوبه !
سرکلاس،
سوال اول
طبیعتا یه عده دستشونو بردن بالا
وا، مگه چه فرقی داریم باهم ؟
نوبت رسید به من . خوندم
سوال پرسیده شد :
دومین شوک از دومین روز دانشجوییم … چرا خوب نباشم ؟مگه ما آدم نیستیم ؟ مگه نمیشه به جز توی هنرستان موسیقی، مستقل از فضای آکادمیک اونجا موسیقی کار کرد و سطح بالا بود ؟مگه نه اینکه همه چی تلاش خود آدمه ؟ استاد خوبی داشتم،وقت زیاد گذاشتم خوب تمرین کردم ! چیش عجیبه ؟
و من
در بهت زده ترین حالت دنیا
خط بعدی ملودی رو خوندم
و ازون به بعد سر تمامی سلفژها ،ترم دو و سه و چهار، با بچه های هنرستان میخوندم، نه با بچه های دیگه!
و نمره سرایش هر ترمم،شد ۲۰ !