
پیدا کردن مخاطب برای پادکست مثل هر کار و اثر هنری دیگری، دغدغه ی اصلی پادکست ساز است. مهم نیست پادکست تازه پا باشد و مخاطبش کم باشد یا از پادکست های جا افتاده با هزارها شنونده، در هر حال سازنده می خواهد نتیجه ی زحمتی را که می کشد ببیند و در هر قسمت تعداد شنونده ها از قسمتهای قبل بیشتر شود. پادکست فارسی تازه در اوایل راه است و عده ی مخاطب های بالقوه که هنوز اهل شنیدن پادکست نشده اند یا آنهایی که فقط شنونده ی دو سه تا پادکست هستند زیاد نیست. بنابراین تلاش برای زیاد کردن مخاطب اگر از راه درست اصولی انجام شود تلاش بی نتیجه ای نخواهد بود.
اصلی ترین راه حل برای زیاد کردن مخاطب بالا بردن کیفیت پادکست است. خواننده به جای گوش کردن به رادیو یا آهنگ یا هزار مدیوم دیگر وقتی پادکست گوش می کند که براش جذاب تر و سرگرم کننده تر باشد. جذب مخاطب از راه بهتر کردن پادکست را از زاویه های زیادی می توان بررسی کرد، از موضوعی که برای پادکست انتخاب می کنیم تا صدای گوینده و چگونگی ضبط صدا و طراحی و غیره و ذالک. اما علی بندری در این جلسه بیشتر از همه درباره ی قصه ی پادکست و پرداختن این قصه صحبت کرد، کاری که به گفته ی خودش از بقیه ی کارها بهتر بلد است به آن علاقه دارد و به گواهی پادکست فوق العاده اش فوت و فن آن خوب دستش آمده است.
مثل همه ی زندگی، قصه ی پادکست مهم ترین عنصر تشکیل دهنده ی آن است و هسته ی اصلی هر پادکست باید روایتی شنیدنی باشد. این قصه در واقع قالبی است که پادکست در آن برای خواننده نقل میشود و باید جذابیت و نوآوری و روانی لازم را داشته باشد.
منظور از قصه، فقط ماجرا و یا داستان موضوع پادکست نیست. قصه پردازی پادکست از اتفاقاتی که در پادکست از آن حرف می زنیم و موضوع پادکست شروع می شود اما پرداخت این قصه و شسته و رفته در آوردن روایت آن هم اهمیت زیادی دارد. ترتیب و توالی بیان ماجراها، این که داستان از کجا شروع شود و کجا به اوج برسد احتیاج به برنامه ریزی دقیق دارد. شروع پادکست و پنج دقیقه ی اول آن در جلب توجه و برانگیختن حس کنجکاوی شنونده خیلی مهم هستند. شنونده ای که در ذهنش سوالی ایجاد بشود که بخواهد جواب آن را بفهمد تا آخر پادکست را گوش خواهد کرد. به همین دلیل است که بهترین پادکست ها با یه سوال شروع می شوند. سوالی که اول پادکست مطرح می شود جواب آن موضوع اصلی پادکست است.
قصه بهترین راه جذاب یک روایت کردن ساختن تصویر در ذهن شنونده است. یک تمرین خوب برای پرورش توانایی تعریف داستان با تصویرسازی، شرح دادن یک تصویر برای مخاطب فرضی است. روایتی موفق به ارتباط با شنونده میشود که با انتخاب نوع و ترکیب جمله ها و استفاده ی مناسب از افعال و جملات کوتاه تصویر ماندگاری در ذهن شنونده بسازد.
پادکست بنا به ذات آن که شنیده می شود باید متنی روایی و شنیدنی داشته باشد. به همین دلیل نوشتن برای آن با بلاگ، مقاله یا داستان فرق دارد. شنونده باید احساس کند که مخاطب مستقیم گوینده است و با آنچه گفته می شود ارتباط برقرار کند. رسیدن به این هدف راه میانبری ندارد، تمرین و ممارست و وقت گذاشتن برای هر قسمت و هر پاراگراف و هر جمله و هر کلمه از پادکست تنها راه است.
مطلبی که نوشتم فقط قسمت کوچکی از برنامه ی کارگاه بود نه گزارش کامل آنچه علی بندری در نزدبک به سه ساعت با بیان جذابش توضیح داد. اما برای من مهمترین و آموزنده ترین نکته ای بود که در قسمت های بعدی پادکستم استفاده خواهم کرد.