ساعت ها میگذرد زندگی میرود و من به دنبال او میدوم اما کیست که بفهمد؛ هرکسی بهر زندگیست هرکسی محبوبی دارد و من اینجا در خفا مرده ام و تظاهر به زنده بودن میکنم اما "چرا کسی نمیشنود صدای این فریاد سکوت چسبیده به گلویم را" حبس شده ام در این زندانی که خودم آن را ساخته ام و چیزی به جز مرگ ما را از هم جدا نمیکند نفس میکشم تا بگذرد و هرروز روح پوسیده ام طلب او را میکند و من بیشتر از دقایقی که میگذرد و آینده بی سر و ته ام میترسم از نرسیدن ها میترسم از خواب و بیداری میترسم اما زمان است که مرا از بین نمیبرد فقط به من یاد میدهد که چطور باید با آن پوچی زندگی کنم.
"بماند به یادگار ۱۴٠۱/۱۲/۱۴"
